บทที่ 186 จู้เยี่ยนเจิง ฉันขอจูบคุณสักครั้งได้ไหม?
เมิ่งหว่านหายใจไม่ทั่วท้อง หางตายังมีคราบน้ำตาที่เกิดจากปฏิกิริยาของร่างกาย
พอได้ยินคำพูดของหมอ แม้แต่ความหวาดกลัวบนใบหน้าก็จางหายไปหลายส่วน เมิ่งหว่านเบิกตากว้าง มองหมอตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ คิดว่าตัวเองคงฟังผิดไป
หมอเห็นเช่นนั้นก็ขยับกรอบแว่นบนสันจมูก ขมวดคิ้วถามต่อว่า “ทำไมไม่พูดล่ะ คุณใช่ซ่งฉือหรือเปล่า?”
ซ่งฉือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเย็นชา เดินไปหยุดด้านหลังเมิ่งหว่าน ก่อนเอ่ยกับหมอว่า “ฉันคือซ่งฉือค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หมอกวาดตามองหญิงสาวทั้งสองคน ก่อนจะมองเมิ่งหว่านด้วยแววตาไม่เห็นด้วยนัก
จากนั้นจึงหันกลับมาหาซ่งฉือ พยักหน้าแล้วบอกว่า “เข้ามาสิ คุณปู่อยากพบเธอ”
ซ่งฉือพยักหน้า ไม่สนใจเมิ่งหว่านที่ยังยืนอึ้งด้วยความตกตะลึง แล้วเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
ห้องสว่างไสว หน้าต่างใสสะอาด
ซ่งฉือเห็นซ่งกวงหนานนอนอยู่บนเตียงคนไข้ทันที
นับจากครั้งก่อนที่เธอไปรับประทานอาหารค่ำที่บ้านเก่า และพูดคุยกับเขาในห้องหนังสือ ทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีกเลย
เมื่อเดินไปถึงข้างเตียง ซ่งฉือมองใบหน้าซีดเซียวของซ่งกวงหนาน แววตาไหววูบ “คุณปู่”
ซ่งกวงหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย ดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงนัก
มือของเขากำลังให้น้ำเกลือ หยดน้ำจากขวดไหลลงมาตามสายทีละหยด
“อาการเป็นยังไงบ้างคะ หมอว่าอย่างไร?”
ซ่งกวงหนานส่ายหน้าอย่างยากลำบาก “ไม่เป็นไรหรอก แก่แล้วก็เจ็บป่วยง่ายขึ้น เสี่ยวจ้าวโทรหาเธอ ทำให้ตกใจใช่ไหม?”