บทที่ 185 ดอกฝอยทอง
เพราะเป็นห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว ในโถงทางเดินจึงแทบไม่มีใครอยู่
แรงตบครั้งนั้นไม่เบาเลย เสียงดังฉาดกังวาน ซ่งฉือได้ยินอย่างชัดเจน
ไม่ไกลนัก เมิ่งหว่านถูกตบจนหน้าหันไปอีกทาง เธอยกมือคลำแก้มครึ่งซีกที่โดนตบอย่างช้า ๆ ก่อนจะหันไปมองพ่อบ้านจ้าวด้วยสีหน้าตกตะลึงและเหลือเชื่อ
เนิ่นนานกว่าที่เธอจะหาเสียงของตัวเองเจอ “คุณ...กล้าตบฉันเหรอ?”
พ่อบ้านจ้าวเห็นซ่งฉือเติบโตมาตั้งแต่เล็ก
ที่จริงตอนเธอยังเด็ก คุณปู่ต้องยุ่งกับบริษัท จึงไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับเธอมากนัก
แต่ซ่งฉือไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวหรือถูกทอดทิ้งเพราะเรื่องนั้นเลย
เพราะพ่อบ้านจ้าวมักจะคอยอยู่ข้างกายเธอ อดทนเล่นเกมแต่งตัวเป็นเจ้าหญิงกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังบอกซ่งฉือครั้งแล้วครั้งเล่าว่าคุณปู่รักเธอมาก และคุณพ่อก็รักเธอมากเช่นกัน
ซ่งฉือไม่เคยรู้สึกเคว้งคว้างหรือสับสนเพราะคุณปู่หรือแม้แต่คุณพ่อไม่อยู่ด้วยในวัยเด็ก
พ่อบ้านจ้าวจะอยู่ข้างเธอ เป็นดั่งคุณปู่ เป็นดั่งคุณพ่อ เป็นผู้ใหญ่ใจดีที่คอยดูแลเธออย่างเงียบ ๆ
ดังนั้น แม้เธอจะเรียกเขาว่า “พ่อบ้านจ้าว” แต่ตลอดมา ซ่งฉือก็เคารพเขาราวกับเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง
ทว่าตอนนี้ “ผู้ใหญ่” ที่เธอเคารพมาโดยตลอดกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา และตบหน้าคุณหนูคนร่ำรวยคนนั้นไปหนึ่งฉาด
เมิ่งหว่านเบิกตากว้าง มองพ่อบ้านจ้าวด้วยแววตาเปี่ยมโทสะและดูแคลน
“จ้าวซั่ว! คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร! คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญมาจากไหน!?”
“คุณกล้าดียังไง!? กล้าตบฉันได้ยังไง!!”