บทที่ 187 ซ่งฉือร้ายกาจ!
หลังเข้าสู่เขตวิลล่า ปริมาณรถบนถนนรอบข้างก็ลดลงอย่างฉับพลัน
บางครั้งมีรถหรูแล่นฉิวผ่านไปสักคันสองคัน แต่ก็ไม่ได้จอดแช่อยู่แถวนั้น
รถจอดใต้โคมไฟถนน
แสงไฟสีอุ่นส่องลงบนร่างซ่งฉือ ราวกับเคลือบผ้าโปร่งสีทองจาง ๆ ไว้บนตัวเธอ
มือทั้งสองของจู้เยี่ยนเจิงยังวางอยู่บนพวงมาลัย แววตาล้ำลึกมืดมนจับจ้องหญิงสาวด้วยอารมณ์เข้มข้นอย่างไม่ปิดบัง
ราวกับถูกสายตาของชายหนุ่มแผดเผาจนแทบทนไม่ไหว ซ่งฉือจึงเบือนหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว พลางเกาแก้มเบา ๆ
“ฉันล้อเล่นน่ะ...”
เธอได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาจากเหนือศีรษะ
“กึก”
เขาปลดเข็มขัดนิรภัยที่คาดอยู่บนตัวเธอ
วินาทีถัดมา มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือหญิงสาว อีกข้างประคองเอวด้านหลัง ก่อนจะอุ้มเธอจากเบาะข้างคนขับมานั่งบนตัก
พื้นที่ตรงที่นั่งคนขับไม่กว้างนัก
จู้เยี่ยนเจิงปรับปุ่มเล็กน้อย แล้วกักเธอไว้ระหว่างตัวเขากับพวงมาลัย
“ขับรถอยู่ ห้ามวอกแวก”
คำพูดนี้คงเป็นคำอธิบายว่าเหตุใดก่อนหน้านี้เขาถึงไม่ตอบเธอ
ซ่งฉือชะงักไปเล็กน้อย วินาทีถัดมา ชายหนุ่มก็ประคองต้นคอเธอไว้ น้ำเสียงต่ำแหบและนิ่งขรึม
“ผมพูดจริง”
พูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แตะริมฝีปากของเธอ
แววตายิ่งลึกล้ำ วินาทีต่อมาเขากดท้ายทอยหญิงสาว แล้วจูบเธออย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
จูบเนิ่นนาน อ้อยอิ่ง และหวานละมุน
ราวกับเป็นจูบที่ต่อเนื่องจากจูบในห้องลองเสื้อผ้า
ไม่ยับยั้ง รุกเร้าอย่างเอาเป็นเอาตาย