บทที่ 121 เธอมีสิทธิ์อะไร?
เป็นเสียงเตือนด้วยความระแวดระวังของบอดี้การ์ดที่เฉียนเวยพามา
แต่เสียงเตือนนั้นดังขึ้นเพียงประโยคเดียว
วินาทีถัดมา ก็มีเสียงล้มลงกับพื้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เสียงฝีเท้าด้านนอกประตูใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมเสียงอึกทึกวุ่นวาย
ซ่งฉือเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาที่มองเฉียนเวยตรงปลายเท้าฉายแววร้ายกาจขึ้นหลายส่วน
เธอยกมือข้างที่ว่างขึ้นแนบริมฝีปาก เอียงศีรษะส่งสัญญาณให้เฉียนเวยเงียบ
วินาทีต่อมา—
“อึก อ๊าก—”
เสียงกรีดร้องแสนเจ็บปวดดังขึ้น!
“ปัง—” ประตูนิรภัยเนื้อวัสดุชั้นดีของห้องนั้นถูกกระแทกเปิดออก!
ตอนชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง ภาพที่เห็นก็คือ—
เด็กสาวกอดแจกันไว้ด้วยสองมือ คุกเข่าทรุดนั่งอยู่บนพรมราวกับหมดเรี่ยวแรง
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ทว่าสายตากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน น้ำตาไหลลงมาตามหางตาอย่างห้ามไม่อยู่
ตรงหน้าเด็กสาว บนศีรษะของเฉียนเวยมีบาดแผลขนาดใหญ่ที่เลือดไหลทะลัก
เลือดนองพื้น ย้อมพรมสีขาวให้กลายเป็นสีแดงฉาน
เขานอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ตอนหลินเจี้ยนพาคนขึ้นมาเปิดประตู เขาผลักบานประตูห้องเข้าไป แล้วก็เห็นภาพตรงหน้าชัดเจน
“คุณจู้... คุณจู้...”
ชายหนุ่มหันไปมองหลินเจี้ยนเพียงแวบเดียว
หลินเจี้ยนเข้าใจในทันที รีบยืดตัวตรงแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ”
พูดจบ หลินเจี้ยนก็รีบออกจากห้องแล้วปิดประตู
เสียงทางนี้ดังมาก ดึงดูดแขกจากชั้นอื่น ๆ ให้มามุงจนทางเดินแน่นขนัด
หลินเจี้ยนยืนอยู่ด้านนอกทางเดิน ส่งสายตาให้พนักงานที่อยู่ข้าง ๆ