บทที่ 122 “เรียกฉันว่าจู้เยี่ยนเจิง”
ดวงตาสีเข้มสงบนิ่ง ทว่าลึกลงไปในแววตากลับคล้ายมีอารมณ์บางอย่างกำลังปั่นป่วน
หญิงสาวโอบคอชายหนุ่มไว้ จู้เยี่ยนเจิงคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าเธอ ข้างหูมีเสียงสะอื้นของหญิงสาวที่สั่นเครือและตื่นตระหนก
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความสับสนและความเจ็บปวดของเธอ
ร่างกายสั่นเทา ราวกับดอกไม้ดอกน้อยที่ไหวเอนไปตามสายลม
เสียงสะอื้นแผ่วหวานปนความน้อยใจ น้ำตาเปื้อนอยู่ข้างใบหูของเขา
ชื้นเย็น
เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง
ไม่ใช่เบาลงเสียทีเดียว แต่เปลี่ยนจากเสียงสะอื้นเป็นเสียงแหบพร่าสั่นเครือที่แผ่วต่ำกว่าเดิม
มือทั้งสองข้างของหญิงสาวที่เดิมโอบรอบคอชายหนุ่ม เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทตรงบ่าทั้งสองข้างของเขา
เธอซบหน้าลงบนไหล่เขา พลางขยับตัวไปมาอย่างไม่อยู่นิ่ง
ฤทธิ์ของยาถอนพิษหมดลงแล้ว
ซ่งฉือมีเลือดกระเซ็นเปื้อนตัวอยู่ เมื่อตัวเธอแนบชิดกับเขา เลือดจึงเปื้อนเสื้อผ้าของชายหนุ่มไปด้วย
“คุณอา...”
เสียงของซ่งฉือเจือสะอื้น อุณหภูมิร่างกายค่อย ๆ สูงขึ้น ความร้อนรุ่มยิ่งทวีจนแทบทนไม่ไหว
หยาดน้ำตาเกาะพราวอยู่บนขนตา จู้เยี่ยนเจิงไม่ขยับ เพียงใช้มือทั้งสองประคองเอวหญิงสาวไว้ ป้องกันไม่ให้เธอตกจากเตียง
—ปล่อยให้เธอทำตามใจ
“คุณอา...ตัวคุณอาสบายจังเลย...”
น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนหวาน ขนตาชื้นแฉะปัดผ่านลำคอของชายหนุ่มเบา ๆ
จู้เยี่ยนเจิงลุกขึ้น
ซ่งฉือคงนึกว่าชายหนุ่มกำลังจะจากไป จึงรีบขยับตามไปสองสามก้าว มือทั้งสองคว้าชายแขนเสื้อของเขาไว้