บทที่ 120 เธอกำลังเดิมพัน
นอกจากยาปลุกกำหนัดแล้ว ในการแลกเปลี่ยนลับกับคนอื่นครั้งก่อน ซ่งฉือยังได้รับยาถอนพิษที่ใช้คู่กันมาด้วย
คนคนนั้นเคยบอกเธอไว้ว่า ยาถอนพิษนี้ไม่ได้ใช้ได้แค่กับยาปลุกกำหนัดชนิดนี้เท่านั้น แต่ยังช่วยถอนฤทธิ์ยาที่ทำให้เห็นภาพหลอนและเกิดอารมณ์กำหนัดชนิดอื่นได้ในระดับหนึ่งด้วย
ดังนั้น เมื่อซ่งฉือลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่ในโรงแรม สีหน้าของเธอจึงเคร่งขรึม
ในผ้าขนหนูมียาสลบอยู่ ซ่งฉือสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่ผุดขึ้นจากกลางอก ทว่าความร้อนนั้นยังอยู่ในระดับที่ควบคุมได้
เธอกลอกตาไปมา ก่อนจะเซถลาออกจากเตียง ผลักประตูห้องน้ำเข้าไป แล้วเปิดน้ำเย็นจนสุด
หยดน้ำเย็นจัดกระทบลงบนร่าง ซ่งฉือกัดปลายลิ้นตัวเอง ความรู้สึกตัวจึงแจ่มชัดขึ้นเล็กน้อย
แม้จะเป็นยาถอนพิษ แต่ก็ไม่ได้ออกฤทธิ์ตรงกับอาการเสียทีเดียว ซ่งฉือเองก็ไม่แน่ใจว่ายาจะออกฤทธิ์ได้นานพอจนฤทธิ์ยาสลบหมดไปหรือไม่
เมื่อเปียกโชกไปทั้งตัวแล้ว ซ่งฉือจึงเดินออกจากห้องน้ำ
โทรศัพท์มือถือถูกซ่งตงหลินเอาไปแล้ว สายตาของซ่งฉือจึงจับจ้องไปที่โทรศัพท์บ้านของโรงแรม
……
ชั้นบนสุดของจู้กรุ๊ป ห้องทำงานประธานบริษัท
บรรยากาศในห้องทำงานอึมครึม ชายหนุ่มนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ก้มตาลงเล็กน้อย สีหน้าอ่านไม่ออก
ตรงแขนเสื้อมีติดกระดุมแขนหยกชิ้นนั้นไว้ แสงตกกระทบบนผิวหยกจนสะท้อนประกายสีเขียวเย็นเยียบ
ชายหนุ่มไม่พูดอะไร ปลายนิ้วพลิกหน้ากระดาษเอกสารตรงหน้า เสียงพลิกกระดาษดังไปทั่วทั้งห้องทำงาน
หลินเจี้ยนยืนก้มหน้าอยู่กลางห้อง เงียบไม่พูดสักคำ
แผ่นหลังของเขาชุ่มเหงื่อเย็น ถึงขั้นนึกเสียใจขึ้นมาบ้าง บางทีเขาไม่น่าบอกเรื่องนี้กับคุณจู้เลย