บทที่ 159 “ฉันไม่อยากเสียสติ”
ห้องจัดเลี้ยงกลางอากาศประดับประดาหรูหราตระการตา แสงไฟระยิบระยับพร่างพราว
ฟางอวี้จือยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แขกหลายคนเดินเข้ามาทักทาย หวังทำความคุ้นเคยกับเขาไว้
เพราะเป็นงานหมั้น ขั้นตอนจึงไม่ยุ่งยากนัก อีกเดี๋ยวทั้งสองคนขึ้นเวที แลกแหวนกันแล้วตัดเค้กหมั้นก็เป็นอันเสร็จ
ไม่รู้ว่าฟางชวนเจ๋อจะยอมแพ้ฟางอวี้จือไปอย่างสิ้นเชิงแล้วหรือยัง ถึงไม่เห็นเขามาปรากฏตัวในงานหมั้นเลย
ซ่งฉือถือแก้วแชมเปญไว้ในมือ สายตากวาดมองรอบด้าน คอยสังเกตความเคลื่อนไหวโดยรอบอยู่ตลอด
ฟางอี้เสวี่ยปรากฏตัวขึ้นในตอนนั้นเอง
เธอเดินมาหยุดข้างซ่งฉือ ดวงตาที่มองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและนัยแฝงอย่างไม่ปิดบัง
“ซ่งฉือ อีกเดี๋ยวก็จะหมั้นกับพี่ชายฉันแล้ว ดีใจมากเลยใช่ไหม?”
ฟางอี้เสวี่ยสวมชุดราตรีไข่มุกสีขาวล้วน มีผ้าบางพลิ้วไหวโอบล้อมร่าง ดูเปล่งประกายสะดุดตา
ซ่งฉือมองฟางอี้เสวี่ยกลับ ริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
สิ่งที่ฟางอี้เสวี่ยทนไม่ได้ที่สุดก็คือสีหน้าแบบนี้ของซ่งฉือ ไม่แก่งแย่งไม่ช่วงชิง ราวกับทุกอย่างอยู่ในความคาดหมายของเธอ
แววร้ายกาจวาบผ่านดวงตา ฟางอี้เสวี่ยก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว โน้มตัวกระซิบข้างหูซ่งฉือเสียงเบา “ซ่งฉือ รอดูเถอะ”
“วันนี้เธอได้เจอดีแน่”
แค่คิดว่าอีกเดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้น แววร้ายกาจและความลำพองในดวงตาฟางอี้เสวี่ยก็แทบปิดไม่มิด