บทที่ 160 จูบ
เสียงผู้คนอื้ออึง
รอบตัวซ่งฉือรายล้อมด้วยแขกเหรื่อที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว
ห้องจัดเลี้ยงบรรเลงเพลงเปียโนอันไพเราะสง่างาม ขับบรรยากาศทั่วทั้งห้องให้ดูหรูหราขึ้นเป็นพิเศษ
เสียงหัวเราะและบทสนทนารอบข้างมีทั้งเสียงพูดคุยออกรสและกระซิบกระซาบ ราวกับมีม่านบาง ๆ กั้นเสียงเหล่านั้นออกจากซ่งฉือ
—ซ่งฉือได้ยินไม่ชัดนัก
เสียงหึ่ง ๆ ดังชัดอยู่ในหู กระดูกนิ้วที่กำโทรศัพท์ของซ่งฉือซีดขาวเล็กน้อย รูม่านตาหดวูบ สีหน้าแข็งค้างไปนิดหนึ่ง
ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายที่ฟังดูเรียบเรื่อย ไม่หนักไม่เบา จนแยกอารมณ์ไม่ออก
“ซ่งฉือ ออกมา”
ในหัวว่างเปล่าไปหมด
ซ่งฉือกำโทรศัพท์แน่นแล้วเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง
ฟางอวี้จือที่อยู่ด้านหลังยื่นมือจะคว้ามือเธอ แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ
“ซ่งฉือ!”
ซ่งฉือไม่แม้แต่จะสนใจฟางอวี้จือที่อยู่ข้างหลัง ฝีเท้ายังคงไม่หยุด
เมื่อเดินออกมาพ้นประตูห้องจัดเลี้ยง โทรศัพท์ยังแสดงว่าสายเชื่อมต่ออยู่
แต่หลังจากออกมาแล้ว ซ่งฉือกลับไม่เห็นจู้เยี่ยนเจิง
แววตาของเธอลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย ซ่งฉือยืนนอกประตู มองโทรศัพท์ที่ยังไม่วางสาย
“คุณอาอยู่ที่ไหนคะ?”
เธอลองเอ่ยถาม
บางทีเรื่องอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
บางทีจู้เยี่ยนเจิงอาจแค่ขู่เธอ หรือบางทีตอนนี้เขาอาจยังมาไม่ถึงห้องจัดเลี้ยง
ซ่งฉือก้มตาลงโดยไม่รู้ตัว กลอกตาเล็กน้อย สมองครุ่นคิดหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว
สิ่งที่ตอบกลับมาจากปลายสายคือความเงียบงัน