บทที่ 33 ฉันตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบ
เบาและนุ่มนวล
ราวกับมีบางสิ่งนุ่มนิ่ม ราวกับก้อนเมฆ ราวกับปุยนุ่น หรือราวกับ...ลูกแมวตัวน้อยนุ่มฟู พุ่งเข้าหาจู้เยี่ยนเจิง
น้ำเสียงของเธอยังคงแฝงความน้อยใจและขลาดเขลา หวานเหนียวหนึบประหนึ่งคาราเมลที่ละลายไม่หมด
จู้เยี่ยนเจิงหันหลังให้เธออยู่
แรงสะกิดแผ่วเบานั้นหลุดจากแขนเสื้อของเขา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นถ้อยคำตัดพ้อเล็กน้อย
“เกลียดคุณอา...”
ขมับของจู้เยี่ยนเจิงกระตุกวูบ
เสียงตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ของเจียงหลานดังมาจากนอกประตูใหญ่ แต่จู้เยี่ยนเจิงกลับได้ยินเพียงคำว่าเกลียดของเธอ
เขาหันกลับไปหาเธออย่างจริงจัง
หญิงสาวขดตัวอยู่บนโซฟา ผมยาวทิ้งตัวลงมาถึงหน้าอก ศีรษะกลมฟูเพราะเพิ่งเป่าผมแห้ง จึงดูพองฟูเป็นพิเศษ
จู้เยี่ยนเจิงไม่ค่อยรู้เรื่องเสื้อผ้าผู้หญิง
จึงให้สาวใช้ในบ้านออกไปซื้อชุดผู้หญิงกลับมาหลายชุด เพื่อให้เธอเปลี่ยนใส่ไปก่อน
เขาเองก็ไม่เคยเห็นเธอสวมกระโปรงรัดรูปมาก่อน
เส้นโค้งตรงเอวและสะโพกถูกขับเน้นอย่างพอดิบพอดี แม้เธอจะขดตัวอยู่ตรงนั้น ก็ยังมองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายได้
จู้เยี่ยนเจิงไม่ใช่คนหัวโบราณฝังหัว แต่เมื่อมองเธอ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจชั่วขณะ: เธอยังเด็กเกินไป ไม่ควรซื้อเสื้อผ้าเปิดเผยขนาดนี้ให้เธอ
แน่นอนว่า ความคิดไร้สาระนั้นปรากฏขึ้นในหัวเพียงชั่วครู่ก็หายวับไป
—เพราะจู่ ๆ เขาก็นึกได้ว่าเธออายุ 22 ปีแล้ว
ไม่ใช่เด็กเล็กเสียหน่อย
ซ่งฉือไม่ได้มองเขา เพียงหันหน้าไปด้านข้างเล็กน้อย ดูท่าทางกำลังโกรธเขาอยู่