บทที่ 34 คุณอาครับ คุณเป็นโรคกระเพาะหรือเปล่า?
หลินเจี้ยนมองแผ่นหลังของเจียงหลานที่เดินจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก คิ้วขมวดแน่น สีหน้าเคร่งขรึม
คุณหนูซ่งเรียบร้อยเกินไปจริง ๆ แต่ก็เพราะสวยนี่แหละ ถึงได้ดึงดูดคนวิปริตอย่างเซี่ยเอ่อร์เข้ามา
แต่ยังดีที่ทุกอย่างจบลงแล้ว
หากไม่มีอะไรผิดพลาด เซี่ยเอ่อร์คงต้องใช้ชีวิตช่วงที่เหลืออยู่ในเรือนจำร่วมระหว่างประเทศ
เมื่อกลับมาถึงห้องรับแขก หลินเจี้ยนก็เห็นภาพตรงหน้าเข้า
ชายหนุ่มคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าเด็กสาว ส่วนเด็กสาวก้มหน้า คิ้วเรียวสวยขมวดน้อย ๆ ราวกับกำลังงอนชายร่างสูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า
ทว่าชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าว่าจะโกรธแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขาคลายสีหน้าลงเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างจนใจ
บรรยากาศชื่นมื่นเสียจนชวนให้รู้สึกแปลกประหลาด
หลินเจี้ยนเบิกตากว้าง กระแอมเบา ๆ
เมื่อได้ยินเสียง ซ่งฉือก็เลิกคิ้วน้อย ๆ แล้วหันหลัง ไม่มองจู้เยี่ยนเจิงอีก
จู้เยี่ยนเจิงกลับไม่มีท่าทีเปลี่ยนไป เขาไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรที่ต้องหลบสายตาคนอื่น
ชายหนุ่มค่อย ๆ ลุกขึ้น ไหล่กว้างเอวสอบยืนขวางอยู่ตรงหน้าซ่งฉือ
แผ่นหลังสูงใหญ่บดบังร่างของซ่งฉือจนมิด
“คุณจู้ เชิญจิตแพทย์คนใหม่มาแล้วครับ” หลินเจี้ยนก้มหน้า รายงานอย่างนอบน้อม
จู้เยี่ยนเจิงพยักหน้า แต่สุดท้ายก็ยังรู้สึกว่าไม่เหมาะสม
ชายหนุ่มหันไปมองซ่งฉือ น้ำเสียงสุขุมเย็นชา “อากาศเริ่มเย็นแล้ว คุณ... หาเสื้อมาใส่เพิ่มเถอะ”
ภายในคฤหาสน์มีอากาศอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี เครื่องปรับอากาศเปิดอยู่เสมอและควบคุมอุณหภูมิไว้พอดี