บทที่ 32 คุณอาอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม……
ซี้ด——
ซ่งฉือรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างยากจะระงับ
นี่ไม่ใช่การช่วยเยียวยาจิตใจเธอเลยสักนิด แต่เป็นการสอบสวนเธอด้วยวิธีอื่นชัด ๆ!
เธอบอกว่าจู้เยี่ยนเจิงเป็นคนเชิญเธอมา งั้นก็แปลว่าจู้เยี่ยนเจิงอนุญาตสินะ?
เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ แววตาของซ่งฉือก็เย็นเยียบลงวูบหนึ่ง
——ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง จู้เยี่ยนเจิงคนนี้ก็ไร้น้ำใจเกินไปหน่อยแล้วไหม?
ระหว่างคิดเรื่องนี้ เธอก็ครุ่นคิดหาวิธีรับมือไปด้วย
จิตแพทย์ฝั่งตรงข้ามดันแว่นขึ้น รอยยิ้มที่ส่งให้ซ่งฉือดูขัดแย้งกับสีหน้าของเธออย่างเห็นได้ชัด “คุณซ่ง ตอบคำถามของฉันได้ไหมคะ?”
“ฉัน——”
“เป็นยังไงบ้าง?”
ก่อนซ่งฉือจะทันได้พูด เสียงฝีเท้าของชายคนหนึ่งก็ดังใกล้เข้ามาจากไม่ไกล ตามด้วยน้ำเสียงเย็นขรึมจริงจัง
ทันทีที่ได้ยินเสียงจู้เยี่ยนเจิง ซ่งฉือก็สังเกตเห็นว่าจิตแพทย์ตรงหน้าปรับสีหน้า เปลี่ยนท่าทีเย็นชาเป็นอ่อนโยนเอาใจใส่
อ้อ~
อารมณ์ของซ่งฉือดีขึ้นมา
ดูท่าจิตแพทย์คนนี้จะไม่ได้สอบสวนเธอแบบนี้ตามคำสั่งของจู้เยี่ยนเจิง
ถ้าไม่ใช่ เธอก็ไม่จำเป็นต้องรับมืออีกแล้ว
คิดได้ดังนั้น ซ่งฉือก็ก้มหน้าลง ไม่มองคนที่เพิ่งมาถึง และนิ่งเงียบ
“คุณซ่ง” จิตแพทย์ฝั่งตรงข้ามกระตุกยิ้ม มองเห็นความลนลานในแววตา “ไม่ต้องกลัวนะคะ พวกเราไม่ทำร้ายคุณหรอกค่ะ”
“ถ้ามีตรงไหนไม่สบายใจ บอกฉันได้เลยนะคะ”
เปลี่ยนสีหน้าเร็วจริง ๆ
ซ่งฉือยังคงก้มหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ