บทที่ 123 สวมรองเท้าให้เธอ
เมื่อสติค่อย ๆ กลับคืนมา ซ่งฉือก็เริ่มตระหนักถึงบางอย่าง
อย่างเช่น จู้เยี่ยนเจิงในครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน
—เมื่อเทียบกับการช่วยเธอแล้ว ดูคล้ายเป็นการลงโทษมากกว่า
ทุกอารมณ์ของเธอล้วนถูกเขาจับสังเกตและควบคุมไว้
ชายหนุ่มดุจเสือดาวผู้ปราดเปรียวและเอาแต่ใจ ก้มมองอารมณ์ทุกอย่างของเธออย่างละเอียด
เขารับรู้ได้อย่างแม่นยำว่าเธอกำลังไม่สบายใจหรือมีความสุข
ดังนั้นเขาจึงเปิดโปงความไม่สบายใจของเธอ แต่กลับไม่ยอมปล่อยให้เธอมีความสุขตามใจ
“จู้เยี่ยนเจิง… จู้เยี่ยนเจิง…”
หญิงสาวร่ำไห้พลางคว้าแขนเสื้อของชายหนุ่มไว้ ทว่าตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าอยากพูดอะไร
ทำได้เพียงเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ
จนกระทั่งท้ายที่สุด “จู้เยี่ยนเจิง” ก็กลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ ทุกครั้งชื่อของเขาจะหลุดจากปากเธอทันที
แม้เขาเพียงก้มมองเธอโดยไม่ได้ทำอะไร เธอก็เรียกชื่อเขาออกมาโดยไม่รู้ตัวแล้ว
อารมณ์บางอย่างวาบผ่านดวงตาดำขลับราวหมึกของชายหนุ่ม
ในที่สุดเขาก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย จุมพิตติ่งหูของเธอ “เด็กดี”
……
ตอนจู้เยี่ยนเจิงออกมาจากห้องพักในโรงแรม ก็ใกล้พลบค่ำแล้ว
เมื่อหลินเจี้ยนเห็นคุณจู้ของตน ก็สังเกตว่าอีกฝ่ายน่าจะเพิ่งอาบน้ำมา เส้นผมยังชื้นอยู่เล็กน้อย บนร่างมีเพียงเสื้อเชิ้ต ไม่ได้สวมเสื้อสูททับ
ท่ามกลางความวุ่นวายเมื่อครู่ หลินเจี้ยนสังเกตเห็นสภาพของคุณหนูซ่งแล้ว
ดังนั้นเมื่อเห็นคุณจู้ในสภาพนี้ หลินเจี้ยนก็พอจะเดาอะไรได้บ้าง