บทที่ 124 ทางถอยที่เตรียมไว้ให้เธอ
ซ่งฉือชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันตั้งตัว
ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าสง่างามสูงศักดิ์ แววตาเย็นชา
เขาถอดเสื้อสูทออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว
บริเวณหน้าอกเสื้อมีรอยเลือดจาง ๆ เล็กละเอียด หากไม่สังเกตให้ดีแทบแยกไม่ออก
ซ่งฉือได้กลิ่นคาวเลือดอ่อน ๆ จากตัวเขา
กลิ่นนั้นปะปนกับกลิ่นสนซีดาร์บนกาย จึงแทบไม่ชัดเจน
ซ่งฉือหรี่ตาลง กดเก็บแววตาที่ไหววูบไว้
—เธอพอจะเดาได้ว่าจู้เยี่ยนเจิงไปที่ไหนมา
“ทำไมถึงไปงานประมูลคะ?”
แววตาของหญิงสาวสั่นไหว นัยน์ตาคู่ใสมีประกายงุนงงและสงสัย
ชายหนุ่มก้มมอง สายตาหยุดอยู่บนตัวเธออย่างนิ่งสงบ
“ทางถอย”
เขาตอบเช่นนั้น
“หือ?” ซ่งฉือเอียงศีรษะน้อย ๆ ยังไม่เข้าใจ
ซ่งฉือยืนอยู่ตรงชานพักบันได สวมชุดนอนกระต่ายสีชมพู ดูมึนงงราวกับแมวที่ยังไม่ตื่นเต็มตา
ร่างสูงใหญ่ของจู้เยี่ยนเจิงบดบังเธอไว้ทั้งคนได้อย่างง่ายดาย
“ถ้าคุณคิดว่าวันหนึ่งผมอาจจะจากคุณไป ซ่งฉือ ผมก็เตรียมทางถอยไว้ให้คุณแล้ว”
สายตาของชายหนุ่มสงบนิ่ง จับจ้องเธออย่างไม่วอกแวก “ของที่ประมูลได้ทั้งหมด ผมจะโอนเป็นชื่อคุณ ให้คุณจัดการตามใจ”
ซ่งฉือมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตะลึง ใจลอยไปชั่วขณะ
—เธอนึกถึงตอนที่เคยคุยเรื่องพวกนี้กับหลี่อีขึ้นมา
หลี่อีเองก็เห็นด้วยว่า ตอนที่จู้เยี่ยนเจิงตามใจเธอทุกอย่าง ควรเก็บสะสมของมีค่าไว้บ้าง เผื่อวันหน้าผู้ชายเปลี่ยนใจจริง ๆ อย่างน้อยมีทรัพย์สินติดตัวไว้ก็คงดีกว่า