บทที่ 11 รักใครก็เหมือนปลูกดอกไม้~
ซ่งฉือเรียกอาจารย์ที่ปรึกษาท่านนี้อย่างให้เกียรติว่า “อาจารย์”
ความจริงแล้ว เพราะหัวข้อวิทยานิพนธ์ของเธอไม่ตรงกับความเชี่ยวชาญ อาจารย์ที่ปรึกษาจึงรู้เรื่องงานของเธอไม่มากนัก วิทยานิพนธ์ทั้งฉบับซ่งฉือทำขึ้นด้วยตัวเอง
ที่แท้ก็ไม่ใช่ว่าไม่รับผิดชอบ เพียงแต่ปฏิบัติต่อเธอแตกต่างจากคนอื่นสินะ
คงเป็นเพราะอาจารย์ทุกคนชอบ “นักเรียนดีเด่น” ซ่งฉือจึงนับว่าไม่ใช่นักเรียนดีเด่นอย่างแท้จริง
เธอมีเงินและมีเวลา ตลอดสี่ปีที่เรียนในมหาวิทยาลัยนครหลวงก็พักอยู่ในอพาร์ตเมนต์ข้างนอก จึงมักไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่ค่อยมีเพื่อน
ด้วยเหตุนี้ หลายคนในมหาวิทยาลัยจึงพูดกันว่า เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยนครหลวงได้ไม่ใช่เพราะความสามารถ แต่เป็นเพราะตระกูลซ่งบริจาคอาคารเรียนให้มหาวิทยาลัยถึงสามหลัง
แต่ปกติเธอปฏิบัติต่ออาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นอย่างอ่อนโยนว่าง่ายเกินไป จนอาจารย์ที่ปรึกษาตรงหน้าคิดว่าเธอคงยอมช่วยเหลือได้
ถ้าเป็นวิทยานิพนธ์ของคนอื่น ซ่งฉือก็ไม่คิดจะปฏิเสธการช่วยดูและแก้ไขให้ ถือเป็นการสร้างน้ำใจสักหน่อย สำหรับเธอแล้วก็แค่ลงมือช่วยได้ง่าย ๆ
แต่กับเมิ่งหว่าน ซ่งฉือไม่มีเวลาว่างมากพอจะทำเรื่องแบบนั้น
“ขอโทษค่ะอาจารย์” น้ำเสียงของซ่งฉือยังคงอ่อนหวานว่าง่าย แต่เธอก็ยังปฏิเสธ “แต่ลูกหมาที่บ้านสำคัญกับฉันมากจริง ๆ ค่ะ”
“ซ่งฉือ” อาจารย์ที่ปรึกษาดันแว่นขึ้นอีกครั้ง แสงเย็นเยียบสะท้อนบนเลนส์ “แค่ชี้แนะนิดหน่อยเอง เมิ่งหว่านมาจากชนบท จึงขาดความเข้าใจในภาคปฏิบัติ ในเมื่อเธอมีความสามารถ ทำไมไม่ช่วยเธอสักหน่อยล่ะ?”