บทที่ 134 ใกล้ชิด
ร่างกายของหญิงสาวนุ่มนิ่มอ่อนโยน
ยามชายหนุ่มโอบกอดเธอ ก็ราวกับกำลังกอดสิ่งที่นุ่มนิ่มยิ่งกว่าปุยนุ่น ผ้าแพร และก้อนเมฆ
ชายหนุ่มก้มตามอง ดวงตาสีหมึกประสานเข้ากับดวงตากลมใสของหญิงสาว
เขาเอ่ยทีละคำ น้ำเสียงสงบนิ่งแต่แหบพร่าเจือความล่อลวงอยู่หลายส่วน ฟังชัดถ้อยชัดคำและเย็นเยียบ
แววตาของหญิงสาวไหววูบอยู่สองสามครั้ง กลางราตรี สายตาของเธอดูคล้ายไร้จุดหมาย แต่เพราะเธอนั่งคร่อมอยู่บนตักชายหนุ่ม อาศัยแสงจันทร์จึงมองเห็นสายตาที่เขาทอดมองมายังเธอได้ชัดเจน
ริมฝีปากสีชมพูชุ่มฉ่ำ อาบประกายแสงจันทร์จนวาววับเย็นเยียบ
หญิงสาวเม้มริมฝีปากเบา ๆ ประกายชุ่มฉ่ำเย็นเยียบนั้นพลอยไหวตามไปด้วย
“คุณปู่จะเป็นห่วง...”
ฝ่ามือใหญ่ที่วางอยู่บนแผ่นหลังของเธอตบเบา ๆ เสื้อชุดนอนตรงอกชายหนุ่มเปียกชื้นเป็นวงกว้าง ดวงตาของเขาหม่นลึก
“ผมจัดการเอง”
เขาพูดเพียงเท่านั้น
ในค่ำคืนอันเงียบสงัด มีเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าแผ่วเบาดังขึ้น
ซ่งฉือนั่งอยู่บนตักชายหนุ่ม เงยหน้ามองเขา “คุณอายังมีงานต้องจัดการไม่ใช่เหรอคะ?”
“อืม” จู้เยี่ยนเจิงขานรับอย่างไร้อารมณ์ มือหนึ่งหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา จัดการข้อความบนหน้าจอด้วยมือข้างเดียว
อีกมือยังคงวางอยู่บนแผ่นหลังของเธอ คอยตบเบา ๆ
ซ่งฉือเม้มริมฝีปากน้อย ๆ “คุณอา ที่จริงฉันก็ไม่ได้กลัวขนาดนั้น—”
“ครืน—”
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง!