บทที่ 135 คุณอา ช่วยฉันด้วย...
เส้นเลือดบนหลังมือปูดนูนขึ้น
เส้นเอ็นหลายเส้นที่เชื่อมต่อกันเห็นเด่นชัด ข้อนิ้วของชายหนุ่มเรียวยาว ปลายนิ้วซีดขาวเล็กน้อย
ราวกับรูปสลัก จู้เยี่ยนเจิงหยุดนิ่งอยู่กับที่
แม้แต่มือที่กำลังเคาะหน้าจอโทรศัพท์ก็ชะงักค้างเหนือจอ
ทุกสิ่งเงียบงัน
แม้แต่เสียงฝนและเสียงลมก็พลันหายไป
เธอไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ ราวกับเพียงแค่เฉียดผ่านเขา แล้วบังเอิญหยุดอยู่ข้างกางเกงนอนของเขา
แค่ไม่ตั้งใจเท่านั้น
จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา
เขาไม่อยากคิดถึงเรื่องพวกนี้ จึงหันหน้าไปมองข้อมูลในเอกสารบนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง
เขาสูดหายใจลึก มือที่วางอยู่บนแผ่นหลังของเธอกำเข้าหากัน ก่อนค่อย ๆ คลายออก แล้วตบหลังเธอเบา ๆ ต่อไปอย่างเป็นปกติ
กล่อมให้เธอหลับ
บางที แค่รออีกหน่อยก็พอ
ถ้าเธอรู้สึกไม่สบาย เธอก็คงขยับออกไปเอง
จู้เยี่ยนเจิงคิดเช่นนั้น
แต่เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวพอใจกับท่านี้มาก
ต่อให้มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีก เธอก็ไม่ได้เปลี่ยนท่า
มือของเธอเรียวยาวและงดงาม ข้อมือเล็กบอบบางเป็นพิเศษ สายตาของจู้เยี่ยนเจิงหยุดอยู่บนมือนั้น—มือที่วางอยู่บนตัวเขา
แค่ใช้แรงเพียงนิดเดียว ก็คงหักมือนั้นได้อย่างง่ายดาย
แววตาของเขามืดหม่น
สายฟ้าด้านนอกแลบขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
ขับให้แววตาของชายหนุ่มสว่างวาบแล้วมืดลงไม่แน่นอน
ในที่สุด เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง!