บทที่ 133 “เจ้าของอนุญาตให้เธออยู่”
ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก
ปลายนิ้วหยุดอยู่ตรงกระดูกสันหลังที่นูนขึ้นมาบริเวณแผ่นหลังของเธอ
—เธอกำลังตัวสั่น
อาจเป็นเพราะค่ำคืนมืดมิด หรืออาจเป็นเพราะเขา
เดิมทีหญิงสาวนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา
แต่เพราะแรงของเขา ท่อนบนจึงโน้มไปข้างหน้า ร่างทั้งร่างเอนซบลงในอ้อมแขนของเขา
สัมผัสนุ่มนิ่ม อ่อนโยนยิ่งกว่าเมฆ
จู้เยี่ยนเจิงก้มตาลงเล็กน้อย ปล่อยให้เธอซึ่งสูญเสียจุดยึดเหนี่ยวจำต้องทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวเขา พึ่งพิงเขา
ชุดนอนของเธอบางมาก ทำจากผ้าไหมแท้
เพียงสัมผัสหยดน้ำเข้าเล็กน้อย ผ้าไหมก็ซึมเปียก เผยให้เห็นสีผิวที่อยู่ใต้เนื้อผ้าอย่างเลือนราง
ราตรีมืดสลัว
จู้เยี่ยนเจิงคุ้นชินกับการมองเห็นในความมืดมานานแล้ว
แม้จะไม่ชัดเท่าตอนกลางวัน แต่เขาก็ยังรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงสีสันที่เลือนรางใต้หยดน้ำเย็นเยียบเหล่านั้น
หญิงสาวคงตกใจไม่น้อย แววตาสั่นไหว ลมหายใจก็ถี่ขึ้นเล็กน้อย หน้าอกขยับขึ้นลงแผ่วเบา
เมื่อก้มหน้าลง แม้แต่ความสั่นเทาและความกระวนกระวายของหญิงสาวในอ้อมแขนก็ยังสัมผัสได้
“ตึกตัก ตึกตัก—”
หัวใจของใครบางคนเต้นดังจนแทบสะเทือนโสตประสาท
หญิงสาวถูกเขากอดแนบไว้ในอ้อมแขน สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่อ่านอารมณ์ไม่ออก
“ซ่งฉือ” จู้เยี่ยนเจิงมองแววตาที่สั่นไหวของเธอ ก่อนเอ่ยต่อ “ตอบมา”
ในดวงตาของหญิงสาวมีความตื่นตระหนกและสับสนอยู่หลายส่วน เธอเผลอคิดจะหลบสายตาเขา