บทที่ 193 ผู้ชายพออายุเกิน 25 ก็เหมือน 60
กลิ่นหอมละมุนของดอกลิลลีออฟเดอะวัลเลย์ลอยกรุ่นเข้าไปในจมูกของชายหนุ่ม
ชายหนุ่มสวมชุดสูท ส่วนมือทั้งสองข้างของหญิงสาวนั้นนุ่มนวลเรียวงาม เธอก้มหน้าลง จึงเห็นท่อนแขนขาวผ่องพาดอยู่บนช่วงเอวและหน้าท้องของเขาได้อย่างชัดเจน
นุ่มนิ่มและอ่อนโยน
จู้เยี่ยนเจิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับไปไหน
หญิงสาวโอบเอวเขาไว้ทั้งสองมือ แล้วซบหน้าลงกับแผ่นหลังของชายหนุ่ม
เสียงอู้อี้คล้ายจะทะลุผ่านแผ่นหลังและแผงอกของเขา ไปถึงแก้วหู
น้ำเสียงของหญิงสาวนุ่มนวล เจือความออดอ้อนและน้อยใจอยู่หลายส่วน “คุณอา...”
เธอเพียงแค่เรียกเขาเช่นนี้
คิ้วของชายหนุ่มขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา
เขาช้อนเอวหญิงสาวขึ้น แล้ววางเธอลงบนโต๊ะข้าง ๆ อย่างเงียบงัน
จากนั้นเงยหน้ามองเธอ
ภายในห้องมืดสลัวและลึกลับ มีเพียงโคมไฟหัวเตียงดวงหนึ่งที่เปิดไว้ให้ซ่งฉือ
ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย จู้เยี่ยนเจิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทไร้แววอารมณ์ “มีอะไร?”
หญิงสาวครางแผ่วเบา โอบคอเขาด้วยสองมือแล้วพาดศีรษะไว้บนไหล่ของชายหนุ่ม “คุณอาจะต้องไปข้างนอกตั้งนานเลยนี่นา...”
“อาฉือจะคิดถึงคุณอานะ...”
เธอได้ยินเสียงหัวเราะหึ ๆ อันไพเราะของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะ
“ซ่งฉือ อ้อนอีกแล้ว”
น้ำเสียงไม่ได้เข้มงวด ทั้งยังไม่มีท่าทีจะอบรมเธอเลยสักนิด
จู้เยี่ยนเจิงก้มหน้าลงเล็กน้อย จุมพิตลงบนลำคอของเธอด้วยความตามใจและเอ็นดู
“ทำไมยังไม่นอน?” เขาถาม