บทที่ 194 กล่าวลา
เพราะเนื้อผ้าบางเบาจนแทบโปร่งใส มือของจู้เยี่ยนเจิงจึงราวกับฉีกสายน้ำให้แหวกออก เผยให้เห็นผิวเนียนลื่นใต้เนื้อผ้าได้อย่างง่ายดาย
สัมผัสเย็นเยียบของผ้าไหมแท้เริ่มแผ่ซ่านจากต้นขา หญิงสาวครางออกมาเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว ก่อนเรี่ยวแรงจะหายไปทั้งร่างและซบลงบนตัวชายหนุ่ม
มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มลูบผ่านแผ่นหลังหญิงสาว ค่อย ๆ ช่วยให้เธอหายใจคล่องขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ
เสียงน้ำกระทบกันดังแผ่วบ้างหนักบ้าง ราวกับเป็นการลงโทษและการหยอกเย้าเคล้าคลอ
ชุดนอนบนร่างเธอเสียรูปทรงไปนานแล้ว ชายหนุ่มเกี่ยวชายชุดนอนขึ้นมา ก่อนโยนทิ้งไว้นอกอ่างอาบน้ำ
ปล่อยให้เธอพิงอยู่กับอกเขา ส่วนมืออีกข้างก็ลูบหน้าท้องน้อยของเธอเบา ๆ
ซ่งฉือครางออกมาอย่างไม่สบายตัวอยู่หลายครั้ง ก่อนเม้มริมฝีปากบาง หางตาแดงก่ำ “คุณทำอะไรน่ะ…”
ยิ่งนวดก็ยิ่งปวดเมื่อย
ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย แววตาลุ่มลึกขึ้น ราวกับกำลังลงโทษเธอ…
ซ่งฉือสะดุ้งตามไปด้วย ลำคอเปล่งเสียงแผ่วขาดห้วง
“นวดให้คลายแล้วจะดีขึ้น” เขาตอบ
เธออ้อนแอ้นเกินไป
ไม่ใช่คำว่าอ้อนแอ้นในความหมายของการตำหนิ แต่เป็นเพราะร่างกายเธอบอบบางจริง ๆ…
พอรู้สึกไม่สบายขึ้นมา ก็ไม่ยอมเอาเสียเลย แต่กลับจงใจยั่วเขา
ถ้าใช้คำพูดของคนหนุ่มสาวสมัยนี้ก็คือ ฝีมือไม่เอาไหน แต่ความอยากสูง
พอถูกนวดจนจั๊กจี้ ซ่งฉือก็ไม่พอใจจนกัดไหล่ชายหนุ่มไปคำหนึ่ง
จู้เยี่ยนเจิงราวกับช่วยส่งเสริมให้เธอได้ใจ ประคองเอวเธอไว้ ปล่อยให้กัดตามใจ ซ้ำยังก้มหน้าลงจุมพิตติ่งหูเธอเบา ๆ ราวกับกำลังให้กำลังใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด
จนกระทั่งซ่งฉือกัดต่อไม่ไหว