บทที่ 192 คุณหนูซ่ง คุณยังจำผมได้!
เรือนเมฆาพักพิง
ซ่งฉือกลับถึงคฤหาสน์ตอนหนึ่งทุ่มแล้ว
หลินเจี้ยนส่งซ่งฉือกลับถึงที่พัก ก่อนเตรียมขับรถกลับบริษัท
“คุณหนูซ่ง ทางคุณจู้อาจต้องแวะไปยังคฤหาสน์ที่เคยพักอยู่ก่อนหน้านี้ เวลากลับคงดึกหน่อย ถ้าคุณเหนื่อยก็พักผ่อนได้เลยนะครับ”
เมื่อได้ยินหลินเจี้ยนพูดเช่นนั้น ซ่งฉือก็ยิ้มพลางพยักหน้า “ค่ะ เข้าใจแล้ว ผู้ช่วยหลินขับรถระวังนะคะ”
“ลาก่อนครับ คุณหนูซ่ง”
ซ่งฉือยืนมองรถของหลินเจี้ยนแล่นห่างออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหาย
โทรศัพท์สั่นอยู่หลายครั้งตั้งแต่ตอนอยู่บนรถ
ตอนนั้นเธอเหลือบมองข้อความที่แสดงบนหน้าจอ ก่อนดับหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่แสดงอาการ
ตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์
รัตติกาลมืดมิดโอบล้อมหญิงสาวเอาไว้ ความมืดดำดุจม่านผืนใหญ่ อ้าปากกว้างราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไป
ซ่งฉือเปิดโทรศัพท์ แล้วเห็นข้อความที่ส่งเข้ามา
【หมายเลขไม่รู้จัก】: คุณหนูซ่ง วันนี้ผมเจอเรื่องน่าสนใจอีกแล้ว
【หมายเลขไม่รู้จัก】: (วิดีโอ)
ซ่งฉือหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนกดเปิดวิดีโอ
ในคลิปเป็นเหตุการณ์ตอนที่ซ่งฉือแสร้งทำเป็นถูกพวกแก๊งซิ่งปล้น ทว่าในตรอกเล็กอันมืดสลัว ด้านหลังของเธอกลับมีโจรแก๊งซิ่งหลายคนนอนกุมท้องร้องโอดโอยอยู่ทั่วพื้น
น่าจะเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่ง
สีหน้าของหญิงสาวเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ ภายใต้แสงไฟสลัว แม้รูปร่างจะบอบบางเล็กนิดเดียว แต่เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าชายกลุ่มหนึ่งที่ล้มกองกับพื้น แววตาของเธอกลับเย็นชาและสงบนิ่ง