บทที่ 136 ซ่งฉือ ฉันชอบแค่คุณ!
ซ่งฉือ: “……”
จู้เยี่ยนเจิงเป็นคนแบบนี้ แค่เธอพูดอะไรขัดใจเขาเพียงนิดเดียว เขาก็จะกระวนกระวายอยู่นาน ก่อนจะหาโอกาสเอาคืนในภายหลัง
ซ่งฉือเม้มปากยิ้มน้อย ๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอให้คนขับรถของคฤหาสน์ขับไปส่งที่โรงพยาบาล
เป็นเวลาเช้าตรู่พอดี
เมื่อคืนฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เช้านี้ทุกหนทุกแห่งจึงเปียกชื้นไปหมด
คนขับเปิดประตูรถด้านหลัง เชิญซ่งฉือลงจากรถ
“คุณหนูซ่ง หากจะกลับบ้านเมื่อไร แจ้งผมล่วงหน้าได้นะครับ” คนขับพูดอย่างนอบน้อม “ผมจะมารับล่วงหน้า”
ซ่งฉือโบกมือ “ฉันเรียกรถกลับเองก็ได้ค่ะ”
คนขับได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเจื่อน ๆ มองซ่งฉืออย่างลำบากใจ
ซ่งฉือเข้าใจความหมายของเขา: คุณจู้ไม่อนุญาต
“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”
ซ่งฉือไม่ได้คิดจะทำให้คนขับลำบากใจ เธอตอบตกลงแล้วจึงเดินเข้าโรงพยาบาล
ห้องพักผู้ป่วยวีไอพีอยู่บนชั้น 5 ตอนซ่งฉือขึ้นลิฟต์มาถึงหน้าห้อง ยังไม่ทันเคาะประตู ก็ได้ยินเสียงจากข้างใน
“คุณปู่ ซ่งฉือแค่…กำลังงอนอยู่ คุณก็รู้จักผมดี ไม่ว่าอย่างไรผมก็ไม่มีวันทำร้ายซ่งฉือ”
เป็นเสียงของฟางอวี้จือ
รอยยิ้มตรงมุมปากของซ่งฉือชะงักค้าง เธอยืนอยู่นอกประตู มือจับลูกบิดไว้ แต่ไม่ได้ผลักเข้าไป
ซ่งกวงหนานดูอ่อนเพลียไม่น้อย แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังฝืนประคองสติ ฟังคำร้องขอของฟางอวี้จือ
“อวี้จือ ฉันไม่รู้ว่าระหว่างพวกเธอเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ฉันแก่แล้ว อาฉือเองก็มีความคิดเป็นของตัวเอง ฉันจะไม่บังคับให้เธอทำสิ่งที่ไม่ชอบ”