บทที่ 169 “รับสาย”
ซ่งฉือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดับหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัว
จากนั้นจึงลุกขึ้น เดินไปยังทางเข้า แล้วเปิดประตู
หลังกลับมา จู้เยี่ยนเจิงก็เอาแต่จัดการงานอยู่ในห้องหนังสือ ซ่งฉือจึงไม่ได้ใส่ใจ
ครั้นเห็นจู้เยี่ยนเจิงปรากฏตัว หญิงสาวก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นฉงน “คุณอา มีอะไรหรือคะ?”
น้ำเสียงของจู้เยี่ยนเจิงสงบนิ่ง แฝงความเย็นเยียบใสกระจ่างยิ่งกว่าสายฝนอยู่หลายส่วน “มาเซ็นสัญญา”
ซ่งฉือชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงสังเกตเห็นว่าในมือชายหนุ่มถือเอกสารปึกหนึ่ง ซึ่งไม่ได้หนามากนัก
ปล่อยให้เขายืนอยู่หน้าประตูตลอดคงไม่เหมาะ ซ่งฉือจึงผลักประตูออก “คุณอาเข้ามาก่อนสิคะ”
จู้เยี่ยนเจิงเดินเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาว ร่างสูงโปร่งสง่างาม ทว่าห้องนอนกว้างขวางกลับดูคับแคบขึ้นมาชั่วขณะ
ซ่งฉือให้ชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟา แล้วรินน้ำอุ่นให้เขาแก้วหนึ่ง
จากนั้นจึงนั่งลงตรงข้ามเขา
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้พูดอะไร เพียงเลื่อนสัญญาที่จัดทำไว้สองฉบับมาให้เธอหนึ่งฉบับ
ซ่งฉือเห็นตัวอักษรไม่กี่คำบนปกสัญญา
《สัญญาโอนหุ้นและอสังหาริมทรัพย์》
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายอารมณ์บางอย่างวูบหนึ่ง
หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่ม ในดวงตามีทั้งความไม่เข้าใจและสับสนอย่างแท้จริง
“คุณอาคะ นี่คือ…อะไรเหรอคะ?”
น้ำเสียงของจู้เยี่ยนเจิงไม่เปลี่ยนแปลง ดวงตาสีหมึกจับจ้องเธอ “หลักประกันให้คุณอุ่นใจ”
รูม่านตาของซ่งฉือหดเล็กลงนิดหนึ่ง
“ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ซ่งฉือ”