บทที่ 168 “แค่เธอคนเดียวก็ทำให้ผมเอ็นดูจนปวดใจพอแล้ว”
บนสูทมีกลิ่นหอมสดชื่นของไม้ซีดาร์อันเป็นเอกลักษณ์ของจู้เยี่ยนเจิง
ซ่งฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยุดฝีเท้า
ด้านหลัง เมิ่งหว่านเอ่ยเรียกชายหนุ่มอย่างร้อนใจและตื่นตระหนก “วันหลัง คุณพาฉันไปไหว้พ่อหน่อยได้ไหมคะ”
แววตาของเธอเผยความกระวนกระวายและจริงใจอยู่หลายส่วน
—ด้วยเหตุผลนี้ จู้เยี่ยนเจิงไม่มีทางปฏิเสธได้
พ่อของเธอคือสหายร่วมรบของเขา เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดเธอ
คนระดับจู้กรุ๊ปยอมสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลซ่ง ก็เพราะ...ก็เพราะซ่งเป่ยซานเป็นสหายร่วมรบที่ต่างวัยกับจู้เยี่ยนเจิงไม่ใช่หรือ!
จู้เยี่ยนเจิงเป็นคนให้ความสำคัญกับมิตรภาพและยึดมั่นในคุณธรรม คำขอนี้เขาต้องตอบตกลงแน่นอน!
จู้เยี่ยนเจิงยืนอยู่ข้างซ่งฉือ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ
เขาได้ยินคำพูดของเมิ่งหว่านอย่างชัดเจน
แต่ไม่ได้หันกลับไป “การกลับไปรับบรรพบุรุษเข้าตระกูล ผมซึ่งเป็นคนนอกอยู่ด้วยคงไม่เหมาะ”
พูดจบ เขาก็พยักหน้าให้ซ่งกวงหนานเล็กน้อย แล้วหมุนตัวเดินจากไป
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้มองเมิ่งหว่านแม้แต่แวบเดียว
แววตาของซ่งกวงหนานวูบไหวด้วยอารมณ์บางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงพยักหน้าตอบ
ด้านนอกฝนตก พ่อบ้านจ้าวหยิบร่มขึ้นมา ตั้งใจจะไปส่งทั้งสองคน
จู้เยี่ยนเจิงไม่รับไว้ น้ำเสียงสงบนิ่ง “ผมมีร่มแล้ว ไม่ต้องไปส่งหรอก”
พูดจบ เขาก็ไม่มองคนอื่นอีก พาซ่งฉือเดินออกไปด้านนอก
หลินเจี้ยนกางร่มรออยู่ข้างรถแล้ว
เมื่อเห็นซ่งฉือออกมาพร้อมกับคุณจู้ของตน หลินเจี้ยนก็รีบก้าวเข้าไปยื่นร่มให้