บทที่ 170 การลงโทษของเขา
เสียงชายหนุ่มในสายฟังดูร้อนรนและห่วงใย เมื่อเปิดลำโพง เสียงนั้นก็ดังก้องไปทั่วห้องนอนอย่างไม่ปิดบัง
ซ่งฉือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ข้อนิ้วเริ่มซีดขาว ขมับก็กระตุกเบา ๆ ตามไปด้วย
เธอก้มหน้า ทว่ากลับเหลือบมองชายตรงหน้าอย่างแนบเนียนผ่านหางตา เพื่อสังเกตสีหน้าเขา
แสงไฟส่องลงบนศีรษะของชายหนุ่มโดยตรง ต่างจากทรงผมเสยเรียบกริบที่เขาทำเป็นประจำ เวลานี้มีปอยผมหลายเส้นปรกลงมาบดบังคิ้วตาคมเย็นของเขาไว้บางส่วน
จนมองสีหน้าไม่ออก
เธอเห็นเพียงข้อนิ้วที่วางอยู่บนที่วางแขน นิ้วยาวเรียว นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้กดเข้าหากัน พลางเสียดสีกันไปมา
เขานั่งไขว่ห้าง กางเกงสแล็กสีเข้มขับเน้นเรียวขาสวยได้อย่างพอดี เผยให้เห็นข้อเท้าของเขาอยู่เล็กน้อย
ซ่งฉือได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลาย
ศีรษะหนักอึ้ง
«ซ่งฉือ อย่ากลัวนะ ตอนนี้ฉันอยู่ใกล้เรือนเมฆาพักพิงแล้ว เธอลงมาข้างล่างก่อน เดี๋ยวฉันไปรับ!»
ซ่งฉือปวดรอบดวงตา ฝ่ามือคันยุบยิบอย่างที่มักเป็นเวลาตื่นเต้นจนเกินไป
บรรยากาศเงียบสงัดทำให้เสียงชายในสายฟังคล้ายกำลังเล่นละครอยู่คนเดียว
จู้เยี่ยนเจิงไม่พูดอะไร
ซ่งฉือยิ่งไม่มีทางเอ่ยปาก
เธอจับตาดูความเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม แล้วเห็นเขาปรับท่านั่งเล็กน้อย
ท่าทางเดิมของเขาสง่างามผึ่งผาย ด้วยเหตุที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงการเมืองมานาน ไม่ว่าจะนั่งหรือยืนก็หลังตรงเสมอ
ต่างจากคุณชายเจ้าสำราญที่ชอบทำตัวตามสบาย จู้เยี่ยนเจิงเข้มงวดกับตัวเองอย่างยิ่ง แทบไม่เคยปล่อยให้ตัวเองนั่งอย่างสบายใจตามอำเภอใจเช่นนั้น