บทที่ 141 “คุณจู้”
อ้อ
ซ่งฉือเข้าใจแล้ว
ตอนนั้นซ่งฉือเคย “ชี้แนะ” วิทยานิพนธ์ของเมิ่งหว่าน เมิ่งหว่านจึงรู้เนื้อหาและหัวข้อการวิจัยของวิทยานิพนธ์เล่มนั้น
เจ้าหน้าที่ตรวจสอบได้ยินดังนั้นก็หันกลับมา สีหน้าจริงจัง “นักศึกษาเมิ่งหว่าน ที่คุณพูดเป็นความจริงหรือเปล่า คุณต้องรู้ไว้นะว่าถ้าโกหก จะต้องรับผิดทางกฎหมาย”
ต่อหน้าคนอื่น เมิ่งหว่านดูว่าง่ายและเชื่อฟัง ราวกับนักเรียนดีเด่นที่เรียบร้อยว่านอนสอนง่าย
เมิ่งหว่านเม้มริมฝีปากเบา ๆ มองซ่งฉืออย่างหวาดระแวง “ฉันพูดความจริงค่ะ”
“ที่จริงตอนนั้นเพราะเรื่องวิทยานิพนธ์ลอกเลียนผลงาน คุณหนูซ่งเคยมาเผชิญหน้ากับฉัน”
“แต่ตอนนั้นเธอข่มขู่ให้ฉันรับผิดแทน ฉันไม่มีทั้งอำนาจและเส้นสาย เธอเอาครอบครัวกับอนาคตการทำงานของฉันมาขู่ ฉันเลยจำใจต้องยอมรับ”
เมิ่งหว่านสูดหายใจลึก มองซ่งฉืออย่างแน่วแน่และจริงจัง แววตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา “แต่คุณหนูซ่ง ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
“ฉันจะไม่ยอมก้มหัวให้คนอย่างพวกคุณอีก ฉันเชื่อว่านครหลวงยังมีความยุติธรรมอยู่ ครั้งนี้ฉันจะไม่ถอยแล้วค่ะ”
ถ้อยคำหนักแน่น ยืนหยัดอย่างองอาจ
ซ่งฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย มองเมิ่งหว่านอย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังมองตัวตลกที่แสดงละครอยู่
มิน่าล่ะ วันนี้ถึงกล้าแจ้งความเธอ กล้าวางแผนจัดฉากแบบนี้ขึ้นมา
ที่แท้ก็คิดจะเล่นแผนนี้นี่เอง
แต่คงยังมีคนสมรู้ร่วมคิดอีกสินะ
คิดได้ดังนั้น ซ่งฉือก็ละสายตาจากเมิ่งหว่าน หันไปมองเจ้าหน้าที่ห้องสมุดที่อยู่ไม่ไกล