บทที่ 142 “คนไหน ชี้มา”
เธอถือโทรศัพท์ไว้ในมือ แล้วยื่นส่งไปอย่างสงบนิ่ง
เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคนที่ยืนอยู่หน้าสุดชะงักไปก่อน จากนั้นก็รับโทรศัพท์ที่ซ่งฉือยื่นมาให้โดยไม่รู้ตัว
เขายกโทรศัพท์แนบหู
ที่จริงเจ้าหน้าที่ตรวจสอบยังตั้งสติไม่ค่อยได้
เมื่อครู่เด็กสาวคนนี้พูดว่า… “จู้เยี่ยนเจิง” อย่างนั้นหรือ?
ทั่วทั้งนครหลวงไม่มีตระกูลจู้แห่งที่สอง และยิ่งไม่มี “จู้เยี่ยนเจิง” คนที่สอง
แต่เขาก็ยังไม่กล้าเชื่อ
คุณจู้ผู้เลื่องลือคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกับเด็กสาวคนนี้กันแน่?
เมื่อครู่เธอแค่โทรออกเท่านั้น แถมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ
เจ้าหน้าที่ตรวจสอบแนบหูฟัง เสียงจากปลายสายเงียบสงัดราวกับผิวน้ำในทะเลสาบ
ซ่งฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย มองเจ้าหน้าที่ตรวจสอบด้วยแววตาสงบนิ่ง ท่าทีผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ
มุมปากของเธอแต้มรอยยิ้มจาง ๆ อย่างใจเย็น สายตาเลื่อนจากตัวเขาไปยังเมิ่งหว่านที่หลบอยู่หลังฝูงชนอย่างช้า ๆ
เมิ่งหว่านเกิดและเติบโตในชนบทที่ข่าวสารเข้าไม่ถึง
เธออาศัยทุนการศึกษาจึงได้ออกจากเขตภูเขาและเข้ามาเรียนต่อในนครหลวง
ซ่งฉือไม่เคยดูแคลนนักศึกษาที่มาจากชนบท ทว่าไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ในความคิดของเมิ่งหว่าน ต่อให้ใครสักคนร่ำรวยแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเพียงนักธุรกิจ
—ในสายตาเมิ่งหว่าน จู้เยี่ยนเจิงก็แค่นักธุรกิจที่เคยขึ้นนิตยสารการเงินและมีเงินมากหน่อยเท่านั้น
แม้แต่คราวที่เกิดเรื่องลอกเลียนวิทยานิพนธ์ จู้เยี่ยนเจิงมาช่วยซ่งฉือ เมิ่งหว่านก็ยังคิดว่าทางมหาวิทยาลัยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่กี่คนที่ดูเหมือนไม่มีอำนาจอะไรมากเกรงใจทรัพย์สินของจู้เยี่ยนเจิง จึงได้ปฏิบัติต่อเขาอย่างนอบน้อมเท่านั้น