บทที่ 140 มือของเธอ
มือคู่นั้นจากเมื่อคืน
มือคู่นั้นที่เธอกำเข้าหากันตอนเที่ยง
มือคู่นั้นที่ลูบไล้ไปตามร่างกายของเขา
เมื่อแผ่นหลังงอโค้งเล็กน้อย ผ้าห่มสีเทาก็พลอยนูนขึ้นเป็นเนินเล็ก ๆ
เขาลองอยู่หลายครั้ง
กลิ่นของเธอแทบไม่หลงเหลือบนกระโปรงยาวลายดอกไม้ตัวนั้นแล้ว
ชายหนุ่มซ่อนความปรารถนาอันเร่าร้อน ก้มหน้าลงเล็กน้อย ปล่อยให้ความคิดจินตนาการไปตามใจ
เล็บของเธอสวยมาก เล็บจริงแนบสนิท แม้จะทำเล็บก็เพียงต่อออกมาอีกนิดเดียว ดูเรียบง่ายสะอาดตา ราวกับเป็นส่วนต่อขยายของเล็บจริง
เธอเชื่อใจเขามากเกินไป
แม้จะสัมผัสได้ถึงความอดกลั้นและความโกรธที่วูบผ่านตัวเขา เธอก็ยังเผลอเชื่อใจและพึ่งพาเขาโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่รู้ถึงความปรารถนาเหล่านั้นของเขา
ความปรารถนาอันน่ารังเกียจ เร่าร้อน และต่ำช้า
มันไม่ควรเป็นเช่นนี้
—จู้เยี่ยนเจิงรู้ดี ว่ามันไม่ควรเป็นเช่นนี้
กระโปรงยาวลายดอกไม้ตัวนั้นเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้า
ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับเล็กน้อย เพียงหลับตาลง ภาพน่าละอายก็ปรากฏเต็มไปหมด
ไม่ได้
—ไม่มีมือของเธออยู่ด้วย
เขาราวกับนักเดินทางที่ค่อย ๆ จมลึกลงไปทีละก้าว และติดอยู่ในบึงโคลนจนถอนตัวไม่ขึ้น
ตัณหาไร้ที่สิ้นสุด
ในที่สุด ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้ว ก่อนนำกระโปรงตัวนั้นกลับไปวางไว้ที่เดิม
เขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
หยดน้ำเย็นจากฝักบัวกระทบผิวกายของชายหนุ่ม
มือข้างหนึ่งของเขาค้ำผนัง ผมเปียกลู่แนบศีรษะ เผยให้เห็นดวงตาเย็นชาและเปี่ยมแรงปรารถนา
—ฟางอวี้จือไม่ควรอยู่ในประเทศนี้ต่อไปแล้ว