บทที่ 129 «ที่นี่ไม่มีคนอื่น»
ซ่งฉือเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งยังตั้งตัวไม่ทัน
วินาทีถัดมา
«กริ๊ก—»
เสียงใสกังวานดังขึ้น จู้เยี่ยนเจิงปลดคลิปหนีบเนกไทตรงเอวด้านหลังออก แล้วหยิบกลับคืนมา
ก่อนหน้านี้ผ้าที่รวบไว้ด้านหลังค่อนข้างหลวม คลิปหนีบเนกไทของจู้เยี่ยนเจิงหนีบไว้อย่างพอดี จึงช่วยยึดผ้าส่วนที่หลวมเอาไว้ได้
ตอนนี้พอปลดคลิปออก ผ้าส่วนนั้นก็คลายตัวอีกครั้ง เนื้อผ้านุ่มเบาพลิ้วไหว เผยให้เห็นกระดูกสะโพกที่นูนขึ้นตรงเว้าเอวของเธอเลือนราง
ราวกับกำลังเปลื้องผ้าอย่างไรอย่างนั้น
ใบหน้าของหญิงสาวฉายแววสับสนและไร้เดียงสา ปล่อยให้ชายหนุ่มหยิบคลิปหนีบเนกไทกลับไป
เมื่อเห็นแผ่นหลังที่เผยออกมาอีกครั้ง จู้เยี่ยนเจิงก็เหลือบมองไปด้านข้างเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนเอ่ยว่า «ตอนนี้ได้แล้ว»
ซ่งฉือเห็นเช่นนั้นก็ยิ้ม «คุณอาบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้องใช้เวลาปรับตัวอีกหน่อย แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้แล้วล่ะคะ?»
จู้เยี่ยนเจิงเม้มริมฝีปาก «ที่นี่ไม่มีคนอื่น»
ความหมายแฝงก็คือ เขามองได้ ไม่เป็นไร
ซ่งฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อผู้โทร
พ่อบ้านจ้าว
เธอกดรับสาย
«ฮัลโหล? ลุงจ้าว มีอะไรหรือคะ?» ซ่งฉืออารมณ์ดี น้ำเสียงจึงสดใสตามไปด้วย
«คุณหนู เกิดเรื่องแล้วครับ!»
เพียงประโยคเดียวจากพ่อบ้านจ้าว รอยยิ้มบนใบหน้าซ่งฉือก็หายวับไปทันที