บทที่ 128 คุณอาสำคัญที่สุด~
กลิ่นหอมของต้นสนหิมะ
เจือด้วยกลิ่นสุราจาง ๆ เย็นละมุน โอบล้อมร่างเธอเอาไว้
ซ่งฉือถูกกดแนบกับผนังทางเดินยาวเย็นเยียบ มือข้างหนึ่งพาดอยู่บนหน้าท้องของเธอ ขณะที่แผ่นหลังรับน้ำหนักของชายหนุ่ม
แผ่นหลังของซ่งฉือเปลือยเปล่า
ดังนั้นเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ต เสื้อสูท และเนกไทจึงแนบชิดลงบนแผ่นหลังเนียนเกลี้ยงของเธอทั้งหมด
เนกไททำจากผ้าซาติน เนื้อผ้าเย็นลื่น ทั้งยังมีลวดลายจาง ๆ ทำให้เธออดหดคอไม่ได้
สิ่งที่ลอยมาแตะจมูกก่อนกลิ่นอายของชายหนุ่ม คือกลิ่นสุราเย็นฉุน
ในงานเลี้ยงขอบคุณเมื่อครู่ ชายหนุ่มดื่มสุราไปบ้าง
ลมหายใจอุ่นร้อนพรมลงบนซอกคอของหญิงสาว แล้วค่อย ๆ ไล่ต่ำลงตามลำคอ ความรู้สึกจั๊กจี้ยังแผ่ไปถึงแผ่นหลังเนียนเกลี้ยง
มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอ กดตรึงไว้กับผนัง
ร่างของหญิงสาวสั่นน้อย ๆ แม้แต่น้ำเสียงก็ยังสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่
“คะ...คุณอา...”
เมื่อครู่ซ่งฉือคิดจะโต้กลับอยู่แล้ว
แต่พอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายและรูปร่างที่คุ้นเคย เธอก็ผ่อนแรงลง เปลี่ยนเป็นอ่อนแอว่าง่าย ราวกับไม่มีแรงแม้แต่จะจับไก่
เสียงของเธอทั้งนุ่มทั้งเบา ราวกับปุยนุ่นนุ่มละมุนที่ลอยไปตกลงบนอกของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา
จู้เยี่ยนเจิงติดคลิปเนกไทไว้ด้วย
คลิปเนกไทเย็นกว่าเนกไทเสียอีก
สัมผัสแข็งเย็นของคลิปกดลงตรงเอวด้านหลังของหญิงสาว เธอจึงดิ้นขยับอย่างอึดอัดอยู่สองสามครั้ง
แต่เพียงดิ้นไปไม่กี่ครั้ง แรงที่ข้อมือก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย