บทที่ 130 ย้ายออกจากบ้านคุณอา?
ผ่านหน้าต่างห้องพักผู้ป่วย เธอมองเห็นภาพภายในห้อง
ชายหนุ่มสวมสูทสีเข้ม ดูคล่องแคล่วเนี้ยบกริบ ไหล่กว้างเอวสอบ
ห้องพักผู้ป่วยที่เดิมกว้างขวางสว่างไสวกลับดูคับแคบลงไปหลายส่วนเมื่อเขามาถึง
จู้เยี่ยนเจิงมีรูปร่างสูงมาก ยามยืนอยู่หน้าเตียงผู้ป่วย แม้สีหน้าจะสุภาพนอบน้อม แต่ก็ยังให้ความรู้สึกกดดันโดยธรรมชาติ
เขาก้มศีรษะเล็กน้อย รับฟังบทสนทนาของชายชราบนเตียงอย่างมีมารยาท ครั้นตอบคำถาม น้ำเสียงก็สงบอ่อนโยน ความสง่างามสุขุมของเขาราวกับติดตัวมาแต่กำเนิด
ซ่งกวงหนานฟื้นแล้ว
ใบหน้ามีสีเลือดฝาดขึ้นบ้าง ทว่ายังคงดูอิดโรยอยู่เล็กน้อย
มือหลังของเขามีสายน้ำเกลือ พ่อบ้านจ้าวยืนอยู่ข้าง ๆ คอยรับใช้ตลอดเวลา
ผมบริเวณขมับของซ่งกวงหนานขาวโพลน หางตามีริ้วรอยเล็ก ๆ เต็มไปหมด
แต่สภาพจิตใจดูเหมือนจะยังดีอยู่ การรักษาตัวในต่างประเทศคงได้ผลไม่น้อย
“โอ๊ย ไม่ต้องช่วยพูดแทนเด็กคนนั้นหรอก” ซ่งกวงหนานหัวเราะพลางโบกมือ สีหน้าผ่อนคลาย “ยัยหนูนั่นน่ะ อย่าดูแค่ภายนอกที่เรียบร้อยน่ารักเชียว ความจริงไม่ยอมเสียเปรียบใครหรอก!”
เมื่อพูดถึงเธอ แววตาของชายหนุ่มก็อ่อนโยนลง น้ำเสียงสงบนิ่ง “เธอยังเด็ก ร่าเริงหน่อยก็ดีแล้วครับ”
ซ่งกวงหนานได้ยินแล้วก็เพียงยิ้มอย่างเอ็นดู
ซ่งฉือที่ยืนอยู่นอกประตูเห็นดังนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเก็บซ่อนอารมณ์บนใบหน้า
เธอค่อย ๆ ผลักประตูห้องพักผู้ป่วยแล้วเดินเข้าไป “คุณปู่ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว!”
เมื่อเห็นหลานสาวที่ไม่ได้เจอกันนาน ซ่งกวงหนานก็ดีใจมากเช่นกัน เขากวักมือเรียกซ่งฉือ “เร็ว ๆ เข้ามาให้ปู่ดูหน่อย!”