บทที่ 114 “ซ่งฉือ ฉันขอโทษเธอ”
เหนือศีรษะมีแสงไฟถนนสว่างไสว
ถนนกว้างขวางไร้ผู้คน มีรถไม่กี่คันแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วเป็นครั้งคราว เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องแล้วผ่านพ้นไปโดยไม่หยุดแม้แต่น้อย
เงาร่างสองสายดูราวกับกำลังโอบกอดกัน ทั้งคู่ถูกฉาบด้วยแสงสีทองบาง ๆ
ชายหนุ่มไหล่กว้างเอวสอบ ต้นขาเรียวงามขาวผ่องคู่หนึ่งเกาะเกี่ยวอยู่บนเอวเพรียวแข็งแรงของเขา
กระโปรงทำงานสีดำถูกร่นขึ้นไปเหนือโคนขา เผยให้เห็นเรียวขาสวยงาม
แผ่นหลังของหญิงสาวแนบอยู่กับฝากระโปรงรถ ทว่าน้ำหนักทั้งร่างกลับทิ้งลงบนตัวชายหนุ่ม
มือข้างหนึ่งของเขาประคองเอวบางของเธอไว้ ส่วนอีกข้างกดอยู่บนข้อเท้า เส้นเอ็นปูดนูนบนหลังมือบ่งบอกถึงอารมณ์ของชายหนุ่ม
จู้เยี่ยนเจิงเม้มริมฝีปากบางเล็กน้อย ก้มหน้าหันมองหญิงสาวที่ซบอยู่บนไหล่ของเขา
เธอยังคงร้องไห้อย่างน้อยใจ เพียงแต่ไม่พูดจาประชดประชันอีกแล้ว
มือเรียวบางทั้งสองข้างโอบรอบคอเขา จู้เยี่ยนเจิงจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์
เพียงเอียงหน้าเล็กน้อย เขาก็ได้กลิ่นหอมจากซอกคอของเธอ
คิ้วเหนือดวงตากดต่ำลงเล็กน้อย จู้เยี่ยนเจิงขยับลูกกระเดือก
เธอกอดเขาแน่นขึ้น ทว่าดูเหมือนจะเป็นเพราะหวาดกลัว กลัวว่าเขาจะจากไป
—แต่จู้เยี่ยนเจิงนั้นต่างออกไป
“จู้เยี่ยนเจิง ต่อไปคุณฟังฉันพูดให้จบก่อนได้ไหม…”
“จู้เยี่ยนเจิง ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคุณจะใจร้อนขนาดนี้…”
“จู้เยี่ยนเจิง…”
“จู้เยี่ยนเจิง…”
เฮ้อ