บทที่ 115 “จู้เยี่ยนเจิง”
ซ่งฉือเปลี่ยนมาสวมชุดนอนอยู่บ้านเนื้อผ้าสบายตัวและหลวมโคร่ง
เธอยืนอยู่หน้าห้องของจู้เยี่ยนเจิง ก่อนจะเคาะประตู
เธอได้ยินเสียงน้ำไหลในห้องหยุดลง
เสียงทุ้มแหบของชายหนุ่มดังขึ้น “รอสักครู่”
“ได้ค่ะ”
ซ่งฉือไม่รีบร้อน ยืนรออยู่หน้าประตูอย่างว่าง่าย
พวกคนรับใช้ที่ชั้นหนึ่งเห็นภาพนั้นก็สบตากันไปมา ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ
——เช้านี้คุณจู้ยังอุตส่าห์กำชับอยู่เลยไม่ใช่หรือว่าช่วงนี้ไม่พบคุณหนูซ่ง?
เมื่อครู่ถ้าพวกเธอไม่ได้ตาฝาด คุณจู้กลับมาพร้อมกับคุณหนูซ่งด้วยนี่นา?
แถม…
ท่าทางของจู้เยี่ยนเจิงตอนนี้ก็ดูไม่เหมือนคนที่ไม่อยากพบคุณหนูซ่งเลยสักนิด…
แน่นอนว่าพวกคนรับใช้ย่อมไม่พูดเรื่องพวกนี้ออกมาอยู่แล้ว
สาวใช้สบตากัน ก่อนจะก้มหน้าก้มตากลับไปทำงานของตัวเองต่อ
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจากในห้อง
กระทั่งหยุดลงตรงโถงทางเข้า
เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้น ประตูห้องเปิดออก
จู้เยี่ยนเจิงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำตัวหลวม สีดำสนิท เนื้อผ้าไหมห่อหุ้มร่างของชายหนุ่มไว้ สายคาดเอวขับเน้นช่วงเอวที่ได้สัดส่วนอย่างโดดเด่น
เส้นผมยังเปียกชื้น
ซ่งฉือกะพริบตาปริบ ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “คุณอา ไม่ใช่ว่าคุณบอกว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือคะ ทำไมถึงอาบน้ำไปเลยล่ะ?”
เสียงของจู้เยี่ยนเจิงยังแหบพร่าอยู่เล็กน้อย หางตาแดงเรื่อจาง ๆ ดวงตาที่ก้มมองเธอก็ยังมีอารมณ์บางอย่างหลงเหลืออยู่
“อืม รู้สึกร้อนนิดหน่อย ก็เลยอาบน้ำ”
หยดน้ำเย็นเฉียบไหลลงจากปลายผม เด็กสาวในชุดนอนสีชมพูลายกระต่ายยืนอยู่หน้าประตูห้อง