บทที่ 113 จู้เยี่ยนเจิง ฉันเกลียดคุณ!
คำพูดนี้ฟังดูแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย
เขาคิดชัดเจนว่าพวกเขาทั้งสองต่างมีใจให้กัน จึงเปิดห้องด้วยความสมัครใจทั้งคู่ ไม่ใช่หรือที่ควรถามว่า «พวกคุณไปถึงขั้นไหนกันแล้ว»?
แต่เขากลับถามว่า
«ซ่งฉือ เขาแตะตรงไหนของเธอ?»
ราวกับจะโยนความผิดทั้งหมดให้ฟางอวี้จือ เป็นคำพูดที่เหมือนกำลังหาข้อแก้ตัวให้เธอ
ซ่งฉือเบือนหน้าหนี ยังคงก้มหน้าเงียบงันไม่พูดอะไร
ชายหนุ่มเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ทว่าสายตากลับกวาดมองเธออย่างไม่ยอมละไปไหน
ผมของเธอยุ่ง เสื้อคลุมก็ไม่ได้สวม และยังมี—
สายตาของจู้เยี่ยนเจิงหยุดลงบนข้อมือของหญิงสาว ซึ่งมีรอยแดงอยู่
ผิวขาวผ่องกับรอยแดงที่ไม่ลึกนักประสานกันจนสะดุดตาเป็นพิเศษ
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับคล้ายแอ่งน้ำยามน้ำขึ้น คลื่นอารมณ์โหมซัดอยู่ภายใน
หัวไหล่รู้สึกเจ็บขึ้นมาเล็กน้อย
คราบเลือดจาง ๆ ซึมเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาว แต่ชายหนุ่มกลับไม่ใส่ใจ
สายตาของเขายังคงจับอยู่ที่ข้อมือของเธอ จับอยู่เพียงรอยแดงสะดุดตานั่น
ราวกับมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
«ซ่งฉือ พูดสิ»
เสียงของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะ สั่นพร่าเย็นเยียบ ขณะที่อุณหภูมิรอบกายกลับเย็นยะเยือกจนทำให้คนสั่นสะท้าน
«ไม่เกี่ยวกับคุณ...»
ซ่งฉือเบือนหน้าหนี น้ำเสียงอู้อี้ทั้งน้อยใจและขุ่นมัว ปนเสียงสะอื้นกับความสั่นเครืออย่างหนัก
นิ้วมือที่วางอยู่ข้างลำตัวของเธอชะงักเล็กน้อย ชายหนุ่มโน้มตัวลงนิดหนึ่ง กดขาคู่นั้นที่กำลังขยับซุกซนไว้ มือหนึ่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับเขา