บทที่ 149 “ซ่งฉือ ช่วยฉันด้วย”
แสงเย็นเยียบจากหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่ม
ภายในบันไดที่มืดสลัว เงียบสงัดจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงเดียว
--
ตอนซ่งฉือนั่งลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นบนสุดและมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานประธานบริษัท หลินเจี้ยนเป็นคนออกมาต้อนรับเธอ
“ผู้ช่วยหลิน คุณอาอยู่ไหนคะ?”
เพราะเรื่องบ่อน้ำพุร้อนครั้งก่อน คนในบริษัทส่วนใหญ่จึงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างซ่งฉือกับจู้เยี่ยนเจิงกันแล้ว ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก
แววตาของหลินเจี้ยนฉายความลนลานขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขากระแอมเบา ๆ “คุณซ่งครับ คุณจู้...อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว ผมพาคุณไปนั่งรอในห้องทำงานก่อนนะครับ”
หญิงสาวพยักหน้า ดูเหมือนไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเลย
ห้องทำงานประธานบริษัทสว่างสะอาดไร้ฝุ่น หน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นทิวทัศน์ทั่วทั้งนครหลวง
จู้เยี่ยนเจิงไม่อยู่ ภายในห้องทำงานจึงว่างเปล่า
หลินเจี้ยนรินน้ำให้ซ่งฉือหนึ่งแก้ว “คุณซ่งนั่งตามสบายก่อนนะครับ คุณจู้น่าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้”
ซ่งฉือรับแก้วน้ำมา พลางยิ้มและพยักหน้า “ได้ค่ะ ผู้ช่วยหลินไปทำงานเถอะ ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวได้ค่ะ”
หลินเจี้ยนพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
ชั่วขณะนั้น ห้องทำงานกว้างใหญ่จึงเหลือเพียงซ่งฉือคนเดียว
ซ่งฉือถือแก้วน้ำไว้ในมือ เดินไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมายอยู่ในห้องทำงาน
การตกแต่งทั้งห้องคล้ายกับนิสัยของจู้เยี่ยนเจิง เรียบง่ายและเย็นชา