บทที่ 150 นั่นเป็นเรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับฉัน
ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา พนักงานที่กำลังจับตาดูทางนี้และซุบซิบกันอยู่ต่างก็พากันเงียบกริบ
หลี่อีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเหตุการณ์นี้แล้วหัวใจก็แทบขึ้นมาเต้นอยู่ที่คอ
เธอเบิกตากว้าง มองโจวเจี๋ยที่อยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าตกตะลึง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ตรงหน้าโจวเจี๋ย หลินเจี้ยนสวมสูทเนี้ยบกริบ ยืนตัวตรงสง่างาม คงเป็นเพราะอยู่ข้างกายคนคนนั้นมานาน ท่วงท่าทุกอิริยาบถจึงมีเค้าคล้ายอีกฝ่ายอยู่หลายส่วน
เมื่อได้ยินโจวเจี๋ยซักถาม สีหน้าของหลินเจี้ยนยังคงไม่เปลี่ยน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังไร้อารมณ์เช่นเดิม
“ขอโทษครับคุณโจว ตารางงานของคุณจู้เป็นความลับ ผมเกรงว่าคงไม่มีสิทธิ์ตอบคำถามของคุณ”
โจวเจี๋ยเม้มปากเล็กน้อย มือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานค่อย ๆ กำเข้าหากัน
หลินเจี้ยนไม่ได้พูดอะไรอีก เขาพยักหน้าให้โจวเจี๋ยเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เขาไม่สนใจคนรอบข้างที่กำลังมุงดูเรื่องสนุก
จนกระทั่งผู้ช่วยหลินเดินห่างออกไป ทุกคนถึงได้สติกลับมา
หลี่อีถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปมองทางโจวเจี๋ยอีกครั้ง
ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง ก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องเช็คใบบนโต๊ะ
เนิ่นนานก็ยังไม่ขยับ
หลี่อีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาซ่งฉือ
--
โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
ภายในห้องทำงานใหญ่โตของประธานบริษัท เสียงสั่นเพียงเล็กน้อยนั้นกลับฟังดูวังเวงเป็นพิเศษ
ชายหนุ่มนอนอยู่ในห้องพักส่วนตัวภายในห้องชุดประธานบริษัท
หญิงสาวอยู่ด้านนอกห้องพัก กำลังช่วยเขารินน้ำ