บทที่ 46 สนิทกับเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน?
น้ำเสียงราบเรียบ ไม่ใช่การเอ่ยปากปรึกษา
แววอารมณ์วูบผ่านดวงตาซ่งฉือ ทว่าบนใบหน้ากลับเผยความลนลานขึ้นมาแวบหนึ่ง “ไม่ต้องหรอกค่ะอาเล็ก จะทำให้คุณลำบากเปล่า ๆ”
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้ตอบ สายตากวาดมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ครู่หนึ่ง
เทียบกับครั้งก่อนที่เจอกัน เธอผอมลงจริง ๆ
“ช่วงนี้ใครทำอาหารให้?”
จู้เยี่ยนเจิงไม่สนใจคำปฏิเสธของซ่งฉือ แล้วเอ่ยถาม
“ไม่มีใครค่ะ ก็... ไปกินร้านอาหารส่วนตัวมาสองสามร้าน” ซ่งฉือตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
จู้เยี่ยนเจิงปิดหนังสือ วางไว้ข้างโต๊ะหนังสือ “หลินเจี้ยนบอกว่าช่วงนี้เธอสั่งอาหารเดลิเวอรีตลอด”
พอได้ยินเช่นนั้น ซ่งฉือก็เบิกตากว้าง สีหน้าเหมือนถูกหักหลัง
“ก็ไม่ได้ตลอดสักหน่อย ฉันยังลองทำอาหารเองด้วยนะคะ”
จู้เยี่ยนเจิงพูดเสียงเรียบ “หลินเจี้ยนบอกว่าเธอถึงกับเรียกเจ้าหน้าที่ดับเพลิงมา แล้วยังโดนอบรมเรื่องกฎหมายอีก”
ซ่งฉืออ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ ราวกับถูกทรยศจนใจสลาย
“จริง ๆ ช่วงนี้ฉันกำลังเลือกแม่ครัวคนใหม่อยู่ค่ะ อีกไม่นานก็...”
“อีกหลายสัปดาห์ข้างหน้า หลินเจี้ยนมีงานราชการกับประชุมมากมาย ไม่มีเวลาว่างมาช่วยเธอหาแม่ครัวหรอก” จู้เยี่ยนเจิงมองเธอ ขัดคำพูดที่ยังไม่ทันจบ “สนิทกับหลินเจี้ยนตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่จู้เยี่ยนเจิงถามคำถามนี้
ซ่งฉือเบิกตากลม พอได้ยินคำพูดของจู้เยี่ยนเจิงก็โกรธจัด ก่อนจะบ่นอย่างไม่เป็นธรรมว่า “ผู้ช่วยหลินทำไมต้องเล่าให้คุณอาฟังทุกเรื่องด้วยนะ...”