บทที่ 47 คืนนี้คุณอาจะนอนที่นี่ได้ไหมคะ?
ในห้องประชุมชั้นบนสุด โทรศัพท์ของทุกคนถูกตั้งเป็นโหมดเครื่องบินหรือปิดเครื่องไว้ ยกเว้นคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน
ดังนั้น เมื่อมีเสียงสั่นเบา ๆ ดังขึ้นในห้องประชุม ทุกคนจึงหันไปมองตามเสียง
โทรศัพท์ของจู้เยี่ยนเจิงวางคว่ำอยู่บนโต๊ะประชุม
เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น สายตาสงบนิ่งของเขาเหลือบไปมองเครื่องนั้นก่อน แต่ไม่ได้ขยับ
หลินเจี้ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขามองโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองจู้เยี่ยนเจิง
แม้คุณจู้จะเปิดโทรศัพท์ไว้ระหว่างประชุม แต่ที่จริงแทบไม่มีใครโทรหาเขา
ข้อหนึ่งคือคนรอบตัวต่างรู้ดีว่า หากมีเรื่องงานหรือความต้องการร่วมมือ ก็ควรติดต่อเขาซึ่งเป็นผู้ช่วยให้จัดการก่อน ไม่มีทางเสียมารยาทโทรไปรบกวนคุณจู้โดยตรง
อีกข้อคือคนที่รู้เบอร์ส่วนตัวของคุณจู้มีน้อยมาก หากมีใครโทรหาเขาโดยตรง เรื่องนั้นก็คงสำคัญอย่างยิ่ง
ครั้งก่อนที่มีคนโทรเข้าเบอร์ส่วนตัวของคุณจู้ เป็นเพราะบุคคลสำคัญจากต่างประเทศประสบปัญหาตอนเดินทางเข้าประเทศ จึงต้องการความช่วยเหลือและเอกสารจากจู้เยี่ยนเจิง
หลินเจี้ยนไม่ค่อยรู้ว่าครั้งนี้เป็นเพราะอะไร
——ช่วงนี้เขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก ทั้งยังไม่มีเวลาฟังด้วยว่าบุคคลสำคัญคนไหนเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น
สายตาของผู้บริหารระดับสูงทุกคนในห้องประชุมจับจ้องไปยังสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาอย่างกะทันหัน
จู้เยี่ยนเจิงไม่พูดอะไร เพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา