บทที่ 102 “คุณอา...”
ชุดว่ายน้ำตัวนั้นเป็นสีแดงดุจไวน์ ราวกับหยดชาดเข้มข้นที่ละลายลงในน้ำนม
—ผิวของซ่งฉือขาวราวกับน้ำนม
ยามค่ำคืนอากาศเย็นสบาย สายลมพัดผ่านเส้นผมยาวสลวยเป็นเงางามของหญิงสาว สายตาของพนักงานชายโสดหลายคนต่างจับจ้องมาที่เธอ
หญิงสาวแต่งหน้าอ่อน ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มชื้น ดวงตาและคิ้วมีแววไร้เดียงสาใสซื่อราวลูกกวางน้อย
“แค่ก ๆ เอ่อ คุณซ่ง ถึงจะไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไรนะครับ” พนักงานชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อน “พวกเรารู้จักนิสัยคุณจู้กันดี”
“ใช่ ๆ คุณจู้ไม่ค่อยชอบคุยกับคนแปลกหน้า คุณไม่ต้องกดดันตัวเองหรอกครับ”
“แค่ดื่มเหล้าลงโทษเอง ไม่ต้องกังวลมากหรอกครับ”
“...”
พนักงานชายโสดหลายคนพากันพูดคนละประโยค สีหน้าราวกับอยากรับบทลงโทษแทนเธอเสียเอง
ซ่งฉือเม้มริมฝีปากยิ้มน้อย ๆ ดูว่าง่ายและอ่อนน้อม
ด้านข้าง ลี่น่ามีสีหน้าไม่น่าดู คล้ายยังตั้งตัวไม่ทันกับเรื่องเมื่อครู่
เธอก้มมองมือตัวเอง แล้วพบว่ามันยังสั่นอยู่
เมื่อนึกถึงคำพูดที่จู้เยี่ยนเจิงพูดกับเธอเมื่อครู่ สายตาที่มองซ่งฉือก็ยิ่งทวีความอำมหิต
ลี่น่าแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนเม้มปาก “พวกคุณไม่ต้องรีบปลอบคุณซ่งขนาดนั้นก็ได้ค่ะ คุณซ่งแต่งตัวสวยขนาดนี้ บางทีคุณจู้อาจจะชื่นชมเธอ แล้วยอมช่วยเธอทำภารกิจให้สำเร็จก็ได้นะคะ”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลนและเยาะเย้ย
พนักงานสองสามคนที่สนิทกับลี่น่าได้ยินดังนั้นก็พากันพูดขึ้นมา “นั่นสิคะ วันนี้คุณซ่งแต่งตัวแบบนี้ ไม่ใช่มายั่วยวนคนหรอกหรือคะ?”