บทที่ 103 เขากับฉันต่างกันตรงไหน?
ซ่งฉือแววตาวูบไหวด้วยรอยยิ้ม
แต่ในดวงตากลับฉายแววตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม เธอก้าวเข้าไปหาอีกสองสามก้าว เอ่ยเสียงแผ่วอย่างหวาดหวั่นว่า “คุณอา...”
จู้เยี่ยนเจิงเงยหน้าขึ้น สีหน้าไม่เปลี่ยน น้ำเสียงเย็นชาเรียบเฉย “คิดให้ดี จะเรียกคุณจู้หรือ ‘คุณอา’?”
เป็นเพราะคำเรียก
เป็นเพียงเพราะคำเรียกคำเดียวเท่านั้น
แววตาจู้เยี่ยนเจิงเย็นเยียบ มองเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง
ลมกลางคืนพัดชายเสื้อสูทของเขา และพัดผ่านเรือนผมนุ่มสลวยของหญิงสาว
“ซ่งฉือ” จู้เยี่ยนเจิงเอ่ยทีละคำอย่างเนิบช้า “จะเรียกคุณจู้หรือคุณอา”
ดวงตาแดงเรื่อ ซ่งฉือขยับริมฝีปากชุ่มฉ่ำเอ่ยอะไรบางอย่างด้วยเสียงแผ่วเบานุ่มนวล
จู้เยี่ยนเจิงได้ยินชัดเจน
แต่เขายังคงมองเธอด้วยแววตาสงบนิ่ง “ไม่ได้ยิน”
“คุณอา” ซ่งฉือจมูกแสบขึ้นมา เธอมองชายตรงหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “คุณอาค่ะ”
เธอเห็นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านผ่านดวงตาของชายหนุ่มอย่างชัดเจน คิ้วที่ขมวดลงคลายออกเล็กน้อย นอกเหนือจากนั้นสีหน้าของเขาก็ยังคงเป็นปกติ
“มานี่”
เธอได้ยินเสียงทุ้มเย็นใสของชายหนุ่ม
ซ่งฉือก้มหน้า แล้วเดินเข้าไปหาเขาอีกสองสามก้าว
ชั่วขณะนั้น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้กันมาก ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
“ซ่งฉือ เราสนิทกันไหม?” เขาถามเธอ
ซ่งฉือก้มหน้า เสียงอ่อนหวานเชื่อฟัง “สนิทค่ะ...”