บทที่ 143 “เรียกคุณอาสิ”
ทันทีที่เมิ่งหว่านเอ่ยคำเรียกนั้น รูม่านตาของซ่งฉือก็หดวูบ รอยยิ้มตรงมุมปากแข็งค้างไปในพริบตา
เมิ่งหว่านยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน รูปร่างเล็กบอบบางเพราะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านบนเขามาเป็นเวลานาน ทั้งยังขาดสารอาหารอยู่บ้าง จึงดูผอมแห้งอ่อนแอ
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าเมิ่งหว่านก็ดูราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยินคำพูดของเมิ่งหว่านเลยสักนิด เพียงเอ่ยต่อว่า “ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะอยู่ในสถานีตำรวจสักสองสามวันแล้วจบได้”
ตอนจู้เยี่ยนเจิงพูด น้ำเสียงไม่ได้ดังหรือเบาจนเกินไป ทุกคนในสำนักงานได้ยินกันหมด
เจ้าหน้าที่ตรวจสอบหลายคนที่กำลังเจรจากับหลินเจี้ยนได้ยินดังนั้น เหงื่อเม็ดเล็กก็ผุดซึมตรงขมับ ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย
ซ่งฉือรู้ดีว่าหลินเจี้ยนมีความสามารถแค่ไหน
ถึงหลักฐานจากกล้องวงจรปิดจะไม่เป็นผลดีกับซ่งฉือ เขาก็ยังโต้แย้งกับอีกฝ่ายได้
ได้ยินว่าหลินเจี้ยนมีใบอนุญาตทนายความด้วย
การเจรจายังคงดำเนินต่อไป สีหน้าของซ่งฉือยังคงเคร่งขรึม
—เธอไม่คิดว่าตัวเองฟังผิด
เมื่อครู่เมิ่งหว่านเหมือนจะเรียกจู้เยี่ยนเจิงว่า… “คุณอา” จริง ๆ เหรอ?
“จากที่กล่าวมาทั้งหมด คุณซ่งไม่มีหน้าที่ต้องเข้ารับการสอบสวน และตอนนี้ผมขอเป็นตัวแทนคุณซ่งแจ้งว่าเธอถูกใส่ร้าย ทั้งขอสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีกับคุณเมิ่งหว่านและ…” หลินเจี้ยนเหลือบมองเจ้าหน้าที่หอจัดแสดงที่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว “บุคคลอื่นที่เกี่ยวข้อง”