บทที่ 92 เกลียดคุณอา…
ร่างของจู้เยี่ยนเจิงแข็งค้างอยู่กับที่
ด้านหลังคือประตูกระจกเย็นเฉียบและแข็งแกร่ง
ตรงหน้าคือเรือนร่างนุ่มนิ่มที่ขยับไม่อยู่นิ่งนัก
ราวกับมีบางสิ่งดึงรั้งเขาไว้ ส่งเสียงคำรามกึกก้องและร่ำร้องจะฉีกเขาออกเป็นสองส่วน
เขาตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ควรมาอยู่ที่นี่
ควรพูดว่าแต่แรกเขาก็ไม่ควรมาอยู่ที่นี่
ในห้องนอน เธอร้องไห้อย่างหนัก เขาจึงใจอ่อน
แต่เรื่องแบบนี้แต่แรกก็ไม่ควรใจอ่อน
ความคิดอันบ้าคลั่งถูกดึงกลับมาอย่างฝืนใจ
จู้เยี่ยนเจิงแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับ «อืม ล้างตัวแล้วเธอจะสบายขึ้น»
พูดจบ เขาก็เผลอคิดจะถอยหลังสองสามก้าว เพื่อเว้นระยะจากร่างที่อยู่ตรงหน้า
แต่ด้านหลังเขาคือประตูกระจกแข็งแรง ไม่มีที่ให้ถอย
มือที่วางอยู่บนท้องน้อยของเธอยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกลับอย่างแนบเนียน
ทว่าเขารออยู่นาน ก็ไม่ได้รับคำตอบจากเธอ
เธอก้มหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ
อาการของเธอไม่สู้ดีนัก
จู้เยี่ยนเจิงโลดแล่นอยู่ในแวดวงการเมืองและธุรกิจมาหลายปี จึงเคยเห็นฤทธิ์ยาประเภทนี้มามาก
แม้ฤทธิ์ยาในรายละเอียดจะแตกต่างกัน แต่เขาพอรู้คร่าว ๆ ว่ามันออกฤทธิ์อย่างไร
เขาจึงสัมผัสได้ว่าอาการของเธอย่ำแย่มาก ราวกับอยู่ริมขอบของการพังทลาย
แต่เธอก็ไม่ได้ทำอะไร อย่างมากก็แค่กำคอเสื้อเขาไว้ ไม่อยากให้เขาจากไป
«ซ่งฉือ» จู้เยี่ยนเจิงเรียกเธอด้วยเสียงแหบพร่า
เธอไม่ได้เอ่ยปาก น้ำตาร้อนผ่าวหยดลงบนหลังมือของชายหนุ่มขณะที่ยังก้มหน้า