บทที่ 91 คุณอา หนาว…
“หยดติ๋ง ๆ—”
เสียงหยดน้ำจากร่างกายตกกระทบพื้น
เส้นผมของชายหนุ่มเปียกลู่แนบหน้าผากเกลี้ยงเกลา ดวงตาดำขลับราวหมึกหยุดอยู่บนอกของหญิงสาวเพียงชั่วครู่
เมื่อนึกถึงเรื่องสายคล้องชุดชั้นในของเธอที่ขาดไปเมื่อครู่ เขาก็เบือนสายตาหนีทันที
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว น้ำเสียงแหบต่ำ “ไปถามแม่บ้าน”
พูดจบ จู้เยี่ยนเจิงก็กดวางสาย
เมื่อไม่มีเสียงของหลินเจี้ยนแล้ว บรรยากาศประหลาดภายในห้องก็กลับมาอีกครั้ง
หญิงสาวไม่ได้อยู่นิ่ง ๆ บนเตียงอย่างว่าง่าย
อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น ร่างกายของเธอร้อนรุ่มจนแทบอยู่ไม่สุข จะให้นอนนิ่ง ๆ ได้อย่างไร
ซ่งฉือใช้มือข้างหนึ่งยันตัวไว้ คิ้วขมวดแน่น พลางดึงเสื้อผ้าของตัวเองอย่าง “ไม่รู้ตัว”
เสื้อคลุมตัวนั้นเปียกชื้นอยู่แล้ว พอแนบติดร่างกายก็ยิ่งรู้สึกไม่สบาย
ยิ่งไปกว่านั้น จู้เยี่ยนเจิงยังติดกระดุมไว้หลายเม็ด หญิงสาวที่กำลังสับสนจึงแกะไม่ออก
“ไม่สบายเลย คุณอา…”
ราวกับเป็นปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณ เมื่อพบอุปสรรคหรือรู้สึกไม่สบาย หญิงสาวก็หันดวงตาฉ่ำน้ำไปขอความช่วยเหลือจากจู้เยี่ยนเจิง
จู้เยี่ยนเจิงเม้มริมฝีปากบาง มองผ้าขนหนูแห้งอุ่นที่วางอยู่ข้างเตียง
—ถอดเสื้อคลุมให้เธอก่อนดีกว่า
ถ้าปล่อยให้ใส่เสื้อเปียกแนบตัวแบบนี้ เธอต้องเป็นหวัดแน่
คิดได้ดังนั้น จู้เยี่ยนเจิงจึงก้าวเข้าไปหา ยื่นมือไปที่ลำคอของเธอ ตั้งใจจะแกะกระดุม