บทที่ 93 “ซ่งฉือ เธอไม่เชื่อฟังเลย”
สายน้ำกระแทกแผ่นหลังกว้างผึ่งผายของชายหนุ่ม
เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย รวบมือทั้งสองไว้ตรงเอวของเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังร่างบอบบางได้อย่างง่ายดาย ซ่งฉือรู้สึกราวกับเบื้องหลังมีภูเขาสูงตระหง่านตั้งอยู่
สายน้ำไหลลงบนเส้นผมของชายหนุ่ม ก่อนจะหยดจากปลายผมลงบนไหล่เนียนนุ่มของซ่งฉืออย่างช้า ๆ
จู้เยี่ยนเจิงสวมเสื้อเชิ้ตอยู่ตัวหนึ่ง ทว่าตอนนี้เปียกโชกไปหมดแล้ว ผิวกายของเขาปรากฏให้เห็นผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์
หากซ่งฉือหันกลับไปตอนนี้ เธอคงมองเห็นแผ่นอกที่เปียกชุ่มได้อย่างชัดเจน เสื้อเชิ้ตแนบสนิทกับกล้ามอกและเอวของชายหนุ่ม เผยให้เห็นกล้ามท้องแข็งแรงเป็นมัด ๆ เรียงตัวสวยงาม
แต่เธอไม่ได้หันกลับไป
แผ่นอกของชายหนุ่มแนบกดกับเธอเล็กน้อย ซ่งฉือก้มหน้า ร่างกายสั่นไหวแผ่วเบา
เธอไม่เหมือนจู้เยี่ยนเจิง
—อย่างน้อยจู้เยี่ยนเจิงก็ยังสวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็กอยู่
ส่วนเธอ…
ซ่งฉือหรี่ตาลง เส้นผมเปียกชื้นถูกรวบมาปิดหน้าอก มือทั้งสองคว้าท่อนแขนแข็งแรงของชายหนุ่มไว้อย่างทำอะไรไม่ถูก
เมื่อน้ำเย็นไหลผ่านร่างของชายหนุ่มลงมาสัมผัสตัวเธอ บางทีเพราะด้านหลังแนบชิดกับ “กระเป๋าน้ำร้อน” ที่แผ่ไออุ่น ซ่งฉือจึงรู้สึกว่าอุณหภูมิน้ำอุ่นขึ้นกว่าเดิมจริง ๆ
แต่สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่นี้
—เธอกินยาพวกนั้นเข้าไปจริง ๆ นะ ถ้าจู้เยี่ยนเจิงไม่ทำอะไรสักอย่าง เธอก็ทรมานเหมือนกันไหมล่ะ!?
เธอก้มหน้า ดวงตาหม่นลงเล็กน้อย