บทที่ 104 “ช่วยถอดเสื้อคลุมให้ฉันหน่อย”
ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำ ราวกับผิวน้ำในบ่อน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น ไม่มีใครมองเห็นกระแสคลุ้มคลั่งที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก มีเพียงความมืดข้นดุจหมึกดำ
เขากลับไปนั่งบนโซฟาอีกครั้ง
ปลายนิ้วลูบคลึงกระดุมข้อมือเม็ดนั้นตรงชายกระโปรงของเธอ
สีแดงสดใสเป็นประกาย เนื้อพลอยงามไร้ที่ติ
เมื่อกลัดไว้ตรงชายกระโปรงสั้นผ้าโปร่งบาง ลมกลางคืนก็ไม่อาจพัดชายกระโปรงของเธอให้ปลิวขึ้นได้อีก
พลอยสีแดงตัดกับต้นขาขาวผ่องของหญิงสาวจนสะดุดตาเป็นพิเศษ
เดิมทีกระโปรงตัวนี้ก็สั้นอยู่แล้ว ตอนนี้ยังถูกฉีกออกไปเล็กน้อย เพียงเดินไม่กี่ก้าวก็เสี่ยงจะเผยให้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น
ซ่งฉือก้มหน้าลง เม้มริมฝีปากเบา ๆ “คุณอา...”
เธอเผลอขอความช่วยเหลือจากชายตรงหน้า
ราวกับลืมไปว่าทั้งหมดนี้เป็น “ฝีมือ” ของเขาเอง
จู้เยี่ยนเจิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา เอนกายพิงพนักหนังด้านหลังอย่างผ่อนคลาย
สีหน้าของชายหนุ่มดูสบาย ๆ เกียจคร้าน ต่างจากท่าทีสง่างามเย็นชาเวลาเขาทำงานอยู่บ้าง
เขามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างใจเย็น ดูท่าแล้วคงไม่ได้คิดจะ “ช่วยแก้ปัญหา” ให้เธอ
ซ่งฉือเม้มริมฝีปาก ก่อนขยับเข้าไปอีกสองสามก้าว ตั้งใจจะคว้าแขนเสื้อของเขา
คราวนี้เธอคว้าไว้ได้
“คุณอา กระโปรงขาดแล้ว...”
เสียงของซ่งฉือแผ่วเบาอ่อนหวาน เธอมองชายหนุ่มอย่างระมัดระวัง
จู้เยี่ยนเจิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทสบกับแววตาใสกระจ่างและสับสนของหญิงสาว
“งั้นฉันซื้อชุดใหม่ชดใช้ให้” เขาพูด