บทที่ 105 «ไม่เคยเรียนมาหรือไง?»
แม้ไม่เงยหน้า ซ่งฉือก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่ทอดลงมาบนศีรษะของเธอ
เธอยังคงก้มหน้า มือไล่ลงไปเรื่อย ๆ ก่อนปลายนิ้วจะหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดที่สองของชายหนุ่ม
กระดุมเม็ดที่สองอยู่ใกล้เอว จึงแกะยากอยู่บ้าง
ซ่งฉือออกแรงอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถนัดมือไม่สะดวก เธอจึงขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว
จู้เยี่ยนเจิงยันมือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง
หากคนนอกที่ไม่รู้เรื่องมาเห็นเข้า คงคิดว่าซ่งฉือต่างหากที่กำลัง «บังคับ» ชายหนุ่ม
เปลือกตาซ่งฉือกระตุก เธอเร่งมือให้เร็วขึ้น
ออกแรงอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดซ่งฉือก็แกะกระดุมเม็ดที่สองได้สำเร็จ
เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนวางนิ้วลงบนกระดุมเม็ดที่สาม ซึ่งเป็นเม็ดสุดท้าย
สายตาของชายหนุ่มยังคงจับจ้องอยู่ ไม่ละไปจากกระหม่อมของเธอ
เธอได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของเขาเอ่ยถามว่า «ไม่เคยเรียนมาหรือไง?»
«หืม?» ซ่งฉือเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉ่ำน้ำสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทที่ยากจะอ่านความรู้สึกของชายหนุ่ม «คะ...คุณอา พูดว่าอะไรนะคะ?»
«ไม่ใช่ว่าจะหมั้นกับฟางอวี้จือหรือไง? เมื่อไม่กี่วันก่อนก็ไปลองชุดแต่งงานมาแล้วไม่ใช่เหรอ แค่แกะกระดุมสูทก็ไม่เป็นหรือไง?»
น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นเยียบ ทุ้มต่ำหนักแน่น ราวกับมีบางสิ่งโอบล้อมเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด
แววตาซ่งฉายามเผยความลนลาน เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง พลางแกะกระดุมไปด้วยและเอ่ยเสียงเบาว่า «ฉัน...ฉันไม่ได้ไปค่ะ...»
จู้เยี่ยนเจิงรู้อยู่แล้ว