บทที่ 10 เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?
ซ่งฉือแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็กดยอมรับคำขอเป็นเพื่อนของเมิ่งหว่าน
ทันทีที่คำขอผ่าน เมิ่งหว่านก็พิมพ์ข้อความส่งมา
【สวัสดีค่ะคุณซ่ง ฉันเมิ่งหว่าน เป็นผู้ช่วยของประธานฟาง เราเจอกันวันนี้ค่ะ】
【วันนี้ประธานฟางโมโหมาก ถ้าคุณสะดวก รบกวนตอบข้อความของประธานฟางหน่อยนะคะ อย่าปล่อยให้เขาเป็นห่วงเลย】
พอเห็นข้อความนี้ ซ่งฉือก็หัวเราะเยาะออกมา
สมกับเป็นคุณหนูตัวจริง ยังไม่ทันได้กลับไปยอมรับบรรพบุรุษ ก็วางมาดคุณหนูใหญ่เสียแล้ว
ซ่งฉือไม่ได้ตอบ
เธอเห็นอีกฝ่ายขึ้นสถานะ “กำลังพิมพ์” ค้างอยู่ตลอด ไม่นานนักเมิ่งหว่านก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง
【คุณซ่ง วันนี้ประธานฟางยังมีประชุมอีกสามครั้ง คุณจะปล่อยให้ประธานฟางต้องเสียเวลาประชุมเพราะคุณตอนนี้จริง ๆ เหรอคะ?】
【ฉันอายุเท่าคุณซ่ง หวังว่าคุณจะคิดอะไรให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นหน่อย โลกของคนเราไม่ได้มีแต่ผู้ชายนะคะ】
【ประธานฟางทำให้งานของพนักงานทั่วทั้งบริษัทฟางซื่อล่าช้าเพราะคุณ คุณคิดว่าเหมาะสมหรือคะ?】
พูดเสียสูงส่ง ราวกับยกตัวเองขึ้นไปอยู่เหนือคนอื่นอย่างนั้นแหละ
ซ่งฉือแค่นเสียงเย็นชา ก่อนตอบกลับไปว่า
【เขาโมโหจนประชุมล่าช้า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?】
เมื่อเห็นว่าในที่สุดซ่งฉือก็ตอบ เมิ่งหว่านก็พิมพ์ต่อ
【แน่นอนว่าเกี่ยวกับคุณค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ประธานฟางคงไม่โมโหขนาดนี้ และงานของบริษัทก็ไม่ล่าช้าด้วย】
ซ่งฉือ: 【เขาโมโหจนประชุมไม่ได้ นั่นไม่ใช่เพราะเขาไร้ความสามารถ แม้แต่ควบคุมอารมณ์ตัวเองยังทำไม่ได้หรอกหรือ?】