บทที่ 27 ชอบไหมคะ คุณอา?
พอคิดดูแล้วก็ชวนขำอยู่เหมือนกัน
เมื่อพูดถึงฟางอวี้จือ เพราะคุณปู่กับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งในตระกูลฟางเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายชั่วอายุคน หากมองจากบางแง่มุม เธอกับฟางอวี้จือก็นับว่าเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
ซ่งฉือสังเกตเห็นมาตั้งแต่ยังเล็กว่าคุณปู่ให้ความสำคัญกับฟางอวี้จือมาก
ในบรรดาเพื่อนเล่นวัยเด็กของเธอ คุณปู่มักเก็บของที่ดีที่สุดไว้ให้เธอกับฟางอวี้จือ ทั้งยังคอยกำชับให้ฟางอวี้จือดูแลซ่งฉือให้มากหน่อย
ที่จริงซ่งฉือไม่เข้าใจว่าทำไมคุณปู่ถึงดีกับฟางอวี้จือขนาดนั้น จนกระทั่งต่อมาคุณพ่อจากไป คุณปู่ก็ผมหงอกขาวในชั่วข้ามคืน ล้มป่วยหนักจนลืมผู้คนไปมากมาย
แต่กลับจำฟางอวี้จือได้อย่างแม่นยำ
คุณปู่พูดอยู่เสมอว่า เด็กคนนี้อย่างอวี้จือเป็นคนดี ตอนที่คุณปู่ไม่ได้อยู่ข้างอาฉือ ก็ให้อวี้จือช่วยดูแลอาฉือให้ดีแทนคุณปู่
เพราะอย่างนั้น ซ่งฉือจึงทุ่มเทดูแลฟางอวี้จืออย่างเต็มที่
เธอรู้ว่าคุณปู่ชอบเขา เพื่อให้คุณปู่มีความสุข ส่วนใหญ่เธอจึงยอมตามใจและคอยดูแลฟางอวี้จือ
แต่ในสายตาของฟางอวี้จือกับพวกเพื่อนกินของเขา ความใส่ใจของเธอกลับกลายเป็นพฤติกรรมของคนที่คอยตามตื๊อเอาใจ
แม้แต่เมิ่งหว่านที่อยู่ตรงหน้า ก็ยังคิดอยู่เสมอว่าแค่อาศัยฟางอวี้จือก็จะควบคุมเธอได้!
ซ่งฉือหัวเราะเยาะ แววร้ายกาจวาบผ่านดวงตา
“ฉะ...ฉันบอกเธอไว้เลยนะ ถ้าคุณฟางรู้ว่าเธอทำกับฉันแบบนี้ เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่!”
มือข้างหนึ่งกำคอเสื้อเมิ่งหว่านไว้แน่น ส่วนอีกข้างลูบไล้ชุดแสดงที่ถูกฉีกจนเป็นริ้วผ้า