บทที่ 26 คิดจริง ๆ เหรอว่าเธอรังแกได้ง่าย?
ตอนเดินออกมาจากหลังเวที ซ่งฉือก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลทันที
จู้เยี่ยนเจิงล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างก้มมองโทรศัพท์ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“คุณอา!”
ซ่งฉือยิ้มพลางเดินไปหยุดข้างชายหนุ่ม มุมปากยกขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน
เมื่อเห็นซ่งฉือ จู้เยี่ยนเจิงก็วางโทรศัพท์ลง ก่อนพยักหน้าให้เธอ “เรื่องเมิ่งหว่านจัดการเองได้เลย ถ้าต้องใช้ฝ่ายกฎหมายก็ติดต่อหลินเจี้ยนได้”
ซ่งฉือพยักหน้า “ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณอา”
จู้เยี่ยนเจิงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ น้ำเสียงเป็นปกติ “การแสดงจบการศึกษาจัดเมื่อไร?”
“วันนี้ประมาณบ่ายสามโมงค่ะ” ซ่งฉือตอบตามจริง “มีอะไรหรือคะคุณอา?”
“ทางบริษัท...มีเรื่องบางอย่างต้องจัดการ” จู้เยี่ยนเจิงมองซ่งฉือ “อาจต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง”
ตอนนี้ใกล้เที่ยงวันแล้ว
แค่จัดการเรื่องต่าง ๆ ก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง ยังไม่รวมเวลาเดินทางไปกลับ
ซ่งฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาวูบไหวไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้น
แต่สีหน้ากลับยังคงดูว่านอนสอนง่ายและอ่อนโยน “งั้นคุณอารีบกลับไปจัดการเถอะค่ะ ทางนี้ไม่มีปัญหา”
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากบาง คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ขอโทษนะ เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน อาจกลับมาดูการแสดงของเธอไม่ทัน”
ซ่งฉือเข้าใจดีว่า คนอย่างจู้เยี่ยนเจิงที่งานรัดตัวแทบทุกวัน สละเวลาช่วงเช้ามาบรรยายสาธารณะที่มหาวิทยาลัยนครหลวง แถมยังช่วยเธอชี้แจงข่าวลือได้ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว