บทที่ 28 “ซ่งฉือ ไม่ต้องร้องไห้”
จู้เยี่ยนเจิงหันไปมองตามเสียง
หญิงสาวยังคงสวมชุดแสดงสีขาวตัวเดิม มีเสื้อคลุมพาดไหล่ แต่งหน้าอย่างประณีตงดงาม
เธอวิ่งเหยาะ ๆ มาหยุดข้างจู้เยี่ยนเจิง
ชายหนุ่มยื่นช่อดอกไม้ในมือให้ “ยินดีด้วยที่เรียนจบ”
ซ่งฉือรับดอกไม้ไปด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ก่อนยิ้มให้เขา “คุณอารู้ได้ยังไงว่าฉันจะเรียนจบอย่างราบรื่น ถ้าฉันสอบเต้นไม่ผ่านแล้วต้องสอบใหม่ล่ะคะ?”
สีหน้าของจู้เยี่ยนเจิงผ่อนคลายลง มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง “เธอไม่พลาดหรอก”
ซ่งฉือได้ยินดังนั้นก็ยิ้มจนหางตาโค้ง “แน่นอนว่าฉันไม่พลาดค่ะ แถมคุณครูยังให้คะแนนยอดเยี่ยมด้วย!”
จู้เยี่ยนเจิงขานรับสั้น ๆ อย่างไม่แปลกใจ
ข้างโรงละครเป็นสนามกีฬาของมหาวิทยาลัย
พอตกค่ำ นักศึกษาชายหญิงจำนวนมากก็มักมาวิ่งหรือเดินเล่นกันที่สนาม
ส่วนสูงและหน้าตาของจู้เยี่ยนเจิงโดดเด่นสะดุดตา เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็เรียกสายตาผู้คนได้มากมาย
ขณะที่นักศึกษาหญิงสองสามคนเดินผ่านเขา ก็พากันกระซิบคุย “เขาเรียนคณะไหนกันนะ? หล่อขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเลย?”
ได้ยินพวกเธอคุยกัน ซ่งฉือก็หลุดหัวเราะคิก
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเบา “ดูท่าคุณอาจะดูหนุ่มมากเลยนะคะ เหมือนนักศึกษาเลย”
หลังจัดการเรื่องด่วนและได้ชมการแสดงของซ่งฉือ สีหน้าของจู้เยี่ยนเจิงก็ผ่อนคลายขึ้นมาก
เขาขานรับเสียงเนือย ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเกียจคร้านและมีเสน่ห์ “ตอนนั้นฉันเรียนโรงเรียนนายร้อยหลักสูตรต่อเนื่อง ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเลยไม่ค่อยมีสีสันเท่าไร”