บทที่ 147 ลูบหัว.jpg
หลังชายหนุ่มพูดประโยคนั้นจบ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ และไม่ได้วางสาย เพียงแค่นิ่งเงียบไป
ซ่งฉือชะงักงันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้
“อ้อ รหัสโทรศัพท์ของฉันคือวันเกิด” ซ่งฉือหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ก็คือ 0—”
“รู้แล้ว” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ “ฉันอาจใช้โทรศัพท์จดบันทึกการประชุมกับเอกสารต่าง ๆ เลยอาจต้องปลดล็อกเครื่อง”
ซ่งฉือเม้มปากยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะคุณอา คุณรีบเข้าประชุมก่อนเถอะ ไว้ฉันไปถึงบริษัทแล้วจะไปหาคุณ”
“ได้” จู้เยี่ยนเจิงเว้นจังหวะ ก่อนกำชับอีกประโยค “กินข้าวให้ดี ๆ”
ซ่งฉือตอบ “รู้แล้วค่ะคุณอา”
พูดจบ ซ่งฉือจึงวางสาย
แววอารมณ์บางอย่างวูบผ่านดวงตา ซ่งฉือหลุบตาลงแล้วคืนโทรศัพท์ให้สาวใช้
สาวใช้รับโทรศัพท์ไปพร้อมรอยยิ้ม “คุณหนูซ่ง เชิญรับประทานอาหารเช้าก่อนนะคะ เดี๋ยวคนขับรถของคฤหาสน์จะไปส่งคุณที่บริษัทค่ะ”
“ได้ค่ะ”
หลังรับประทานอาหารเช้า ซ่งฉือก็ขึ้นรถไปยังจู้กรุ๊ป
ซ่งฉือนั่งอยู่เบาะหลัง ก้มมองโทรศัพท์ของจู้เยี่ยนเจิง ก่อนกดรหัสผ่าน
โทรศัพท์ปลดล็อก
260319……
ซ่งฉือขมวดคิ้ว
เธอนึกไม่ออกว่าวันนั้นมีความหมายพิเศษอะไร ไม่ใช่วันเกิดของจู้เยี่ยนเจิง และยิ่งไม่ใช่วันเกิดของเธอ
หรือจะมีความหมายพิเศษอย่างอื่น?
ซ่งฉือไม่ได้คิดอะไรมาก เธอกดเปิดรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์ตามใจ
รายชื่อยังคงเรียบร้อยสะอาดตาเหมือนเคย นอกจากหลินเจี้ยนแล้ว เธอก็ไม่รู้จักใครเลย